ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΓΕΙΩΝΟΥΝ

 νέος κύκλος δημοσκοπήσεων ήρθε να επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά αυτούς τους μήνες την απόλυτη κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο πολιτικό σκηνικό, χωρίς κανείς να τις αμφισβητήσει. Βρισκόμαστε επτά μήνες μετά τις Βουλευτικές Εκλογές και επομένως τα αποτελέσματα δεν μπορούν πια να ερμηνευτούν απλά ως ένδειξη κάποιας περιόδου χάριτος ή ανοχής. Άλλωστε δεν αναφερόμαστε σε ένα εύκολο επτάμηνο. Η ένταση στα Ελληνοτουρκικά, το ξέσπασμα του Μεταναστευτικού – Προσφυγικού προβλήματος, η αγωνία για μια νέα αναπτυξιακή πορεία της χώρας δεν άφηναν και δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια. Έπειτα η ύπαρξη μίας Αξιωματικής Αντιπολίτευσης που θυμάται τον « επαναστατικό» εαυτό της την περίοδο 2010-2015 δεν είναι ότι το καλύτερο για μια χώρα που αναζητεί τον δρόμο της για το μέλλον μέσα από δυσκολίες εθνικού χαρακτήρα.

Ωστόσο, αυτό που εντυπωσιάζει στον νέο κύκλο δημοσκοπήσεων είναι ορισμένα κρίσιμα στοιχεία (έρευνα Opinion Poll ), όπως:

-          Η αποδοχή του τρόπου χειρισμού των προβλημάτων και των υποθέσεων της χώρας από το 55%, ενώ τον Σεπτέμβριο σύμφωνα με δημοσκόπηση της ίδιας εταιρείας ήταν 55.1%. Εν ολίγοις, σαν να μην πέρασε μια μέρα.

-          Η αποδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη ως Πρωθυπουργού από το 61.9% και το τεράστιο προβάδισμα στην προτίμηση για Πρωθυπουργός έναντι του Αλέξη Τσίπρα με 46.2% έναντι μόλις 20%, την στιγμή που η δημοφιλία του φτάνει το 62.4% ποσοστό που τον καθιστά τον μόνο Πολιτικό αρχηγό με θετικό ισοζύγιο με δημοφιλία περίπου διπλάσια από τον δεύτερο Αλέξη Τσίπρα 32.8%.

-          Η σταθερή συγκέντρωση μεγάλων κοινωνικών συναινέσεων σε όλα τα θέματα της πολιτικής ατζέντας με εξαίρεση μόνο το Μεταναστευτικό- Προσφυγικό που εμφανίζει αποδοχή της τάξης μόλις 18%, ποσοστό που σταθερά μειώνεται από τον Σεπτέμβριο που ήταν τότε στο επίπεδο του 27%. Σημειώνουμε την αποδοχή σε κάποιες πολιτικές και επιλογές: Καθιέρωση μέτρων για ψήφο Ελλήνων του Εξωτερικού 76.1%, Πολιτική της Κυβέρνησης έναντι της Τουρκίας 59.6% παρά την δριμύτατη έως ισοπεδωτική κριτική που δέχτηκε για το ταξίδι στις Η.Π.Α και την μη πρόσκληση της Ελλάδας στην Σύσκεψη του Βερολίνου, Οικονομική- Αναπτυξιακή Πολιτική 59.5%, Πολιτική Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη απέναντι στις καταλήψεις κ.λ.π 74.6%

Οι αριθμοί είναι σκληροί και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης της κυριαρχίας που αναφέραμε. Ωστόσο στα στοιχεία αυτά πρέπει να προστεθούν και ποιοτικά στοιχεία που δείχνουν την συμφωνία, αποδοχή ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ. Τα στοιχεία αυτά αναδεικνύουν την διείσδυση του Κ. Μητσοτάκη στους ψηφοφόρους αυτών των δύο βασικών κομμάτων, αλλά και τα προβλήματα ταυτότητας, στρατηγικής, επιτυχημένης και σωστά στοχευμένης αντιπολιτευτικής ατζέντας και των δύο αυτών κομμάτων που δημιουργούν ρωγμές στα εκλογικά ακροατήρια τους.

Ας πάρουμε τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ: Το 27.9% συμφωνεί με την γενική Κυβερνητική Πολιτική και το 30.7% δηλώνει ικανοποίηση από τον τρόπο που χειρίζεται ο Πρωθυπουργός τις υποθέσεις. Το 51.1% συμφωνεί με την Πολιτική για τις καταλήψεις κ.λ.π, το 34.1% με την Πολιτική που ακολουθείται έναντι της Τουρκίας, το 30.3% με την Πολιτική για την Οικονομία και τις Επενδύσεις. Αυτά οδηγεί ένα 9%-10% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ να δηλώνει ότι θα ψήφιζε Κ. Μητσοτάκη σε Εκλογές!

Αν δούμε τους ψηφοφόρους του ΚΙΝΑΛ, θα βρεθούμε μπροστά σε πολύ υψηλά ποσοστά αποδοχής:  Το 67.8% κρίνει θετικά το έργο της Κυβέρνησης και το 78% το έργο και την παρουσία του Πρωθυπουργού. Το 84.8% συμφωνεί με την τακτική του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, το 72.9% με την Πολιτική έναντι της Τουρκίας και το 74.6% με την Οικονομική Πολιτική.

Τι συμπέρασμα προκύπτει; Ότι ο Κ. Μητσοτάκης καταφέρνει και βρίσκει σημαντικά ακροατήρια που τον στηρίζουν πέραν του 40% που πήρε η Ν.Δ στις Βουλευτικές Εκλογές. Έχει καταλάβει το Κέντρο και αγγίζει σημαντικά τμήματα της Κεντροαριστεράς. Αναφερόμαστε σε μια εντυπωσιακή διεύρυνση χωρίς αυτό να γίνεται με εξαγγελίες , αλλά στην βάση της ασκούμενης Πολιτικής. Σημαίνει αυτό ανέφελη πορεία; Ασφαλώς όχι. Το Μεταναστευτικό πρόβλημα, άλλα απρόσμενα γεγονότα ( βλέπουμε τι γίνεται με το Ποδόσφαιρο) , τυχόν λάθη του Επικοινωνιακού Επιτελείου που δεν δείχνει να πορεύεται και δίχως λάθη, τα προβλήματα της καθημερινότητας και η μεταρρυθμιστική ολιγωρία προς το παρόν, μπορούν να δημιουργήσουν ακόμα και εκρηκτικά προβλήματα. Σε δοκιμασία θα τίθεται ασφαλώς και η αντοχή του κορμού της Ν.Δ στα ανοίγματα, σε μια σύγχρονη μεταρρυθμιστική πολιτική αντίληψη.

Από την άλλη η Αντιπολίτευση και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ αν δεν αντιμετωπίσει γρήγορα τα ταυτοτικά, στρατηγικά, ιδεολογικά προβλήματά του και αν αφήσει χρόνο στον οποίο θα διατυπώνει ένα αντιπολιτευτικό λόγο που δεν πείθει κατά μέσο όρο το ένα τρίτο των οπαδών του, τότε θα συνεχίσει να αποσυσπειρώνεται και κινδυνεύει να ανοίγει τον δρόμο σε μια παραπέρα εδραίωση των θέσεων που καταλαμβάνει ο Κ. Μητσοτάκης. Ο χρόνος δεν δουλεύει για αυτόν και η θεωρία « Κυβέρνηση είναι, θα κάνει λάθη και θα το πληρώνει» δεν λύνει το δικό του πρόβλημα. Ο πολιτικός του λόγος μοιάζει με τον τροχό που γυρνάει στον αέρα. Μάλλον θα πρέπει να προβληματιστεί από την διαχρονική εμπειρία των Εργατικών στην Μ. Βρετανία. Το ίδιο  πρόβλημα αντιμετωπίζει το ΚΙΝΑΛ με τις δικές του ιδιομορφίες.

Η ζωή είναι μπροστά μας και το πολιτικό παιχνίδι θα έχει ενδιαφέρον. Άραγε ο Κ. Μητσοτάκης θα καταφέρει τελικά να μετατρέψει την τωρινή του κυριαρχία σε μακροχρόνια ηγεμονία; Αυτό παίζεται αυτή την ώρα. 

ΣΥΡΙΖΑ: ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ

Επτά μήνες από τις Βουλευτικές Εκλογές η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να ασκήσει μια συγκροτημένη, σοβαρή, στοχευμένη, πειστική αντιπολίτευση προς την Κυβέρνηση είναι φανερή. Το ίδιο και το Στρατηγικό, ιδεολογικό, πολιτικό, προγραμματικό κενό που έχει, αλλά και η αμηχανία του. Επτά μήνες μετά, τέσσερις μήνες από το Συνέδριό του εμφανίζει αδυναμία προσαρμογής στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί.

Είναι ο στρουθοκαμηλισμός για την διερεύνηση των αιτιών που οδήγησαν σε τέσσερις βαρύτατες ήττες και επομένως η χάραξη μίας νέας πορείας. Είναι η απουσία απουσία αντιπολιτευτικής ατζέντας. Είναι η τάση επιστροφής στο παρελθόν στην εποχή των συνιστωσών και των Κινημάτων και η επιμονή σε μειοψηφικές θέσεις σε κεντρικά προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας ( σχέσεις με Η.Π.Α, στάση απέναντι στην βία των μπαχαλάκηδων, υποστήριξη του Π.Παυλόπουλου για Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.ά) Είναι όλα αυτά, είναι όμως και η μη αίσθηση της πραγματικότητας, η απόσπαση από την αληθινή ζωή και η αέναη κίνηση στον κόσμο των ψευδαισθήσεων.

Ακούς στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και διαπιστώνεις ότι φέρονται περίπου ως νικητές των Εκλογικών αναμετρήσεων ενώ έφαγαν 9.5 μονάδες στις Ευρωεκλογές και 8.5 μονάδες στις Εθνικές. Τι εικόνα να σχηματίζει επομένως η Ελληνική κοινωνία; Τι να πιστέψει από την πρόταση για αντιδεξιό μέτωπο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνησε αρμονικά με τους ΑΝΕΛ και τμήμα της Ν.Δ; Τι άποψη να διαμορφώσει κάποιος όταν ακούει τους ιδρυτές της Μόριας και τους εκπροσώπους μίας Ειδομένης να ασκούν κριτική στην Κυβέρνηση για την συνέχιση της λειτουργίας της Μόριας και ενώ έχει εξαγγελθεί η μετακίνηση μεταναστών στην ενδοχώρα;

Δεν είναι όμως γενικά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι το ίδιο το πάλαι ποτέ ισχυρό χαρτί του, ο Αλέξης Τσίπρας που δείχνει να μην έχει την δυνατότητα να αλλάξει ρότα και να βαδίσει σε νέους δρόμους κατανοώντας ότι η δεκαετία της κρίσης και η πενταετία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έκαναν την Ελληνική κοινωνία να παίρνει στα σοβαρά όσους πείθουν ότι διαθέτουν σχέδιο για το μέλλον, ότι ξέρουν τι θέλουν, ξέρουν προς τα που βαδίζουν. Προεκλογικά περιγραφόταν η Ν.Δ ως Κόμμα ακροδεξιό και νεοφιλελεύθερο ταυτόχρονα, ως κόμμα που αν κερδίσει τις εκλογές θα μειώσει μισθούς και συντάξεις.Τώρα όλα αυτά πέφτουν στο κεφάλι τους , αφού μειώθηκαν έστω λίγο ο ΕΝΦΙΑ, οι εισφορές και φόροι. Πρόσφατα περιγραφόταν η προσπάθεια ανακαταλήψεων ως απόδειξη αυταρχικού Κράτους που οικοδομείται; Ποιος να πειστεί αλήθεια; Στην συνέχεια περιγραφόταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αδύναμος να χειριστεί την Τούρκικη επιθετικότητα και ότι πήγε στις Η.Π.Α περίπου ως τουρίστας , για να δούμε στη συνέχεια τον μισό πλανήτη να τάσσεται έστω φραστικά υπέρ του δίκιου της χώρας μας.

Αντιφάσεις, συνεχείς διαψεύσεις, αντιπολίτευση τραβηγμένη από τα μαλλιά. Έτσι δεν πείθεις όμως κανένα. Όπως και όταν ο Α.Τσίπρας βλέπει φθορά της Κυβέρνησης και ότι η « η κοινωνική πλειοψηφία βρίσκεται σε κατάσταση άμυνας και διωγμού»!

Αμετανόητοι  αδύναμοι και μοιραίοι δεν μπορούν να δουν την αλήθεια και μοιάζουν να χτυπάνε γροθιά στο μαχαίρι με ότι σημαίνει αυτό. Επιμένουν σε βαρύγδουπες διαπιστώσεις σαν αυτές του π. Πρωθυπουργού που αναφέραμε αν και οι δημοσκοπήσεις τους διαψεύδουν σκληρά. Τι δείχνουν αυτές; Ότι η κοινωνική πλειοψηφία επικροτεί την συνολική Κυβερνητική Πολιτική, αλλά και όλες τις επιμέρους Πολιτικές της Κυβέρνησης με εξαίρεση αυτήν για το Μεταναστευτικό- Προσφυγικό. Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης απολαμβάνει υψηλότατης δημοφιλίας της τάξης του 60%-65%. Ότι προηγείται στην καταλληλότητα για Πρωθυπουργός είκοσι με εικοσιπέντε μονάδες. Ότι η Ν.Δ προγείται του ΣΥΡΙΖΑ από 13% καιπάνω. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε αποσυσπείρωση αν και γίνεται υποτίθεται ολόκληρη εκστρατεία ανοιγμάτων και νέων εγγραφών.

Δεν είναι καλά αυτά τα αποτελέσματα όλων των δημοσκοπήσεων για τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν δείχνουν εύκολη πορεία. Αυτή δε θα δυσκολεύεται στην συνέχεια ακόμα περισσότερο όσο υπάρχει η επιμονή ότι ο ήλιος ανατέλλει από την δύση. Μόνη λύση να αφήσουν τα σχήματα άνευ αντικρύσματος και η συνολική επανατοποθέτηση. Θα τα καταφέρει. Άγνωστο. Μέχρι στιγμή πάντως, κάνει τα πάντα για βαδίσει προς το πλήρες αδιέξοδο και την συρρίκνωση. Αν δε ως λύση βλέπουν οι πιο ευφυείς να « καταπιούν» το Κίνημα Αλλαγής προτείνοντας Κυβέρνηση « Ισπανικού τύπου» ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ, ίσως τους διαφεύγει ότι δεν υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να αυτοκτονήσουν.Οι δύο στους τρεις ψηφοφόρος του ΚΙΝΑΛ βλέπουν σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις θετικά την πορεία και την παρουσία του Κ.Μητσοτάκη. Λέτε αυτοί να στήριζαν μια τέτοια Κυβέρνηση μετά από εκλογές με απλή αναλογική;

Αααααχ! Ψευδαισθήσεις, ψευδαισθήσεις, ψευδαισθήσεις. Κακή αρρώστια οι ψευδαισθήσεις! 

Προς τι τα άσφαιρα πυρά ;

Προς τι  τα άσφαιρα πυρά ;

Ομολογώ πως υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να κατανοήσω την στάση ή δηλώσεις στελεχών του ΚΙΝΑΛ ούτε από άποψη Πολιτικής ουσίας, ούτε από επικοινωνιακή σκοπιμότητα. Παρακολουθώ για παράδειγμα όλη την συζήτηση για τον νέο Εκλογικό Νόμο.

Είναι φανερό, ότι υπάρχουν δύο αντιλήψεις. Η μία του ΣΥΡΙΖΑ που στηρίζει την άποψη για Απλή Αναλογική. Ο ΣΥΡΙΖΑ την ψήφισε, ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει και την διατήρησή της και μάλιστα όχι για ιδεολογικούς λόγους. Αν ήταν τόσο πολύ προσηλωμένος σ΄αυτή, θα την ψήφιζε από την πρώτη στιγμή που σχημάτισε Κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ τον Ιανουάριο του 2015. Αντίθετα, άφησε τον χρόνο να κυλήσει και τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου πήγε σε αιφνιδιαστικές , πρόωρες εκλογές απλαμβάνοντας το bonus των 50 εδρών. Την Απλή Αναλογική την ψήφισε όταν οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι έχει ανοίξει ο δρόμος για οδυνηρή ήττα μεγάλης έκτασης. Δεν τηρεί επομένως αυτή την στάση από ιδεοληψία. Την τηρεί γιατί θέλει να εμποδίσει τον σχηματισμό Κυβέρνησης μετά τις επόμενες εκλογές ελπίζοντας ότι μπορεί να σχηματιστεί Κυβέρνηση χωρίς το πρώτο Κόμμα αν είναι ξανά η Ν.Δ. Ελπίζει ότι ΚΙΝΑΛ και ΜΕΡΑ 25 και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ θα σχηματίσουν Κυβέρνηση; Μου φαίνεται ψευδαίσθηση, αλλά αυτό ελπίζει.

Η άλλη αντίληψη είναι των Κομμάτων που θέλουν να συνδυάζεται η μέγιστη δυνατή αναλογικότητα με την δυνατότητα σχηματισμού Κυβέρνησης, άρα στηρίζει την άποψη για την ύπαρξη ενός bonus στο πρώτο Κόμμα. Πάνω κάτω αυτή είναι η φιλοσοφία των Εκλογικών Νόμων τα τελευταία 14 χρόνια, με μικρές διαφοροποιήσεις και είναι Νόμοι που ψήφισαν Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Ο νόμος Σκανδαλίδη για παράδειγμα προέβλεπε 40 έδρες bonus, μετά αυτό έγινε 50. Η τωρινή πρόταση της Ν.Δ είναι για κλιμακωτό bonus, κάτι που είναι βήμα προσέγγισης προς την πρόταση του ΚΙΝΑΛ και bonus πάλι 50 εδρών. Το ΚΙΝΑΛ που προφανώς έχει την ίδια Φιλοσοφία προτείνει 35 έδρες bonus. Θα έλεγα πως δεν είναι και τόση η διαφορά και θα μπορούσε πιθανότατα να βρεθεί κοινή πρόταση. Σε τι λοιπόν διαπιστώσεις σαν αυτή που περιέχεται στην Ανακοίνωση του ΚΙΝΑΛ για την Απλή Αναλογική και αναφέρει « Η Ν.Δ φέρνει αυτή την πρόταση ακολουθώντας πιστά την συντηρητική λογική των πλαστών αυτοδυναμιών, και του τεχνητού δικομματισμού. Λογική που συντηρεί την πόλωση και διχάζει τον λαό μας. Επιχειρεί να επιβάλλει ένα τέτοιο σύστημα για να εκβιάσει και πάλι την ψήφο των πολιτών. Αλλά οδηγεί σε αδύναμες Κυβερνήσεις λαϊκής μειοψηφίας, που αδυνατούν να προχωρήσουν στις αλλαγές που χρειάζεται σήμερα η χώρα και απλά αναπαράγουν τα αδιέξοδα».

Δηλαδή το bonus των 35 ή 40 εδρών είναι δημοκρατικό και μια χαρά και το bonus των 50 εδρών ληστρικό, συντηρητικό και τροφοδότης πλαστών αυτοδυναμιών; Αστειότητες. Κανένας δεν πείθεται από τέτοια επιχειρήματα. Δικαίωμα του κάθε Κόμματος είναι να μην ψηφίζει μια Κυβερνητική πρόταση ή να καταθέτει δική του με επιχειρήαμτα όμως που πρέπει να είναι σοβαρά και αν μη τι άλλο στοιχειωδώς πειστικά. Και εδώ δεν πείθει το ΚΙΝΑΛ ότι εκφράζει μια άλλη φιλοσοφία. Έχει καλώς κακώς την ίδια φιλοσοφία με μικρές διαφοροποιήσεις με αυτήν της Ν.Δ. Θα έλεγα δε, ότι αν ήθελε Ν.Δ και ΚΙΝΑΛ εύκολα θ;α μπορούσαν να καταλήξουν την ίδια πρόταση. Προς τι επομένως τέτοιοι λεονταρισμοί;

Δεν πείθει με τέτοιες φραστικού τύπου ψευτοδιαφοροποιήσεις το ΚΙΝΑΛ για την διαφορετικότητά του, όπως δεν έπεισε κανένα όταν ψήφισε παρόν για την πρόταση Κεραμέως για κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου. Το ίδιο και όταν η κ. Φώφη Γεννηματά αναφέρει σε πρόσφατη συνέντευξή της ότι « ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να πάψει να είναι προβλέψιμα πρόθυμος στα εθνικά θέματα». Τι ακριβώς ήθελε να πει; Ότι υπάρχουν πρόθυμοι και ατίθασοι; Γιατί να χρησιμοποιήσει χαρακτηρισμούς που θυμίζουν διχαστικούς χαρακτηρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ πριν ο ίδιος ψηφίσει Μνημόνιο για όλους τους άλλους;

Δεν κερδίζει έτσι το ΚΙΝΑΛ. Υπάρχει ένα ευρύ πεδίο θεμάτων που επηρεάζουν την πορεία της χώρας και την ζωή των πολιτών που θα μπορούσε να ασκήσει σκληρή πριν όμως Προγραμματική Αντιπολίτευση από μεταρρυθμιστική οπτική. Προς τι λοιπόν τα άσφαιρα πυρά ή οι επιθέσεις που δεν πείθουν κανένα;

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η όλη κατάσταση με το ποιος θα προταθεί για Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε ξεχειλώσει. Επί μήνες ονόματα επί ονομάτων έπεφταν στο τραπέζι, γράφονταν σε συνεχή ρεπορτάζ, σχολιάζονταν σε τηλεοπτικά πάνελ. Πολιτικοί διέδιδαν ονόματα, ενώ η λίστα όλο και αύξανε. Παράλληλα, ο καθένας περιέγραφε και κάποια χαρακτηριστικά που θα πρέπει να πληρεί ο νέος Πρόεδρος. « Να ξέρει από γεωστρατηγική», « να έχει διεθνείς διασυνδέσεις», « Να είναι Πολιτικός» και άλλα πολλά. Πολλοί βέβαια ξεχνούσαν ότι ο Πρόεδρος έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες και ότι πολλά από αυτά που απέδιδαν στις δυνατότητες του Προέδρου, πολύ απλά είναι και θα είναι ευθύνη της Κυβέρνησης, της οποιαδήποτε Κυβέρνησης.

Τον χορό τον έσυρε ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Α. Τσίπρας που έκαναν τα πάντα για να αποδείξουν τους δεσμούς αίματος που τους συνέδεσαν με τον απερχόμενο Πρόεδρο. Πριν πολλούς μήνες ξεκίνησε την προσπάθεια να μας δείξει πως σαν τον Π. Παυλόπουλο κανείς, πως είναι δήθεν ανήθικο να μην ξαναπροταθεί, πως δεν είναι θεσμικά πρέπον( sic!) να μην τον υποστηρίξει ο Κ. Μητσοτάκης! Το γιατί κράτησε αυτή την στάση μόνο ο ίδιος ο Α. Τσίπρας το γνωρίζει. Ίσως πίστευε ότι θα δημιουργήσει πρόβλημα στην Ν.Δ. Ίσως η συνύπαρξη με την ακροδεξιά και με τμήμα της " λαϊκής "Δεξιάς να του δημιούργησαν σύνδρομα. Σε κάθε περίπτωση « ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται».

Ωστόσο, τον χορό ακολούθησαν για τα καλά και από την Ν.Δ. Τόσα ονόματα που ακούσαμε και διαβάσαμε δεν δίνονταν από την Κουμουνδούρου.Όλο αυτό το διάστημα δίνονταν ονόματα άλλοτε για λόγους αποπροσανατολισμού, άλλοτε για να καούν και άλλοτε για να μετρηθούν αντιδράσεις. Μόνο που αυτό κράτησε μήνες και το τελευταίο διάστημα φτάσαμε σε όρια πια, σε όρια πραγματικού θεσμικού κατινισμού που δημιουργούσαν προβλήματα στον θεσμό του Προέδρου. Κάθε καθυστέρηση πια θα δημιουργούσε ζημιά και σοβαρή. Οι διαρροές ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα δημοσιοποιήσει το όνομα μετά την ψήφιση του Εκλογικού Νόμου δεν είχα καμιά αξία. Τι θα γίνει δηλαδή στην ψήφιση του νέου Εκλογικού Νόμου; Απολύτως τίποτα το μη αναμενόμενο. Όλα είναι σαφή.

Είναι σημαντικό ότι ο Κ. Μητσοτάκης « έπιασε » αυτό το κλίμα, αυτή την παθογένεια και παρέμβηκε αιφνιδιαστικά αποσαφηνίζοντας την πρότασή του. Το έπραξε δε με τρόπο καταλυτικό, υπερβατικό, ανανεωτικό αποδεικνύοντας ότι πράγματι επιδιώκει την συναίνεση, ότι πράγματι ενδιαφέρεται για ένα διαρκές άνοιγμα στον χώρο του Κέντρου μέχρι και σε ζώνες της Κεντροαριστεράς. Πρότεινε μια νέα επιστημόνισσα, μια διακεκριμένη δικαστικό με σαφή προοδευτική πολιτική αντίληψη, μια άξια γυναίκα καταξιωμένη για την δημόσια λειτουργία της, μία πολίτη εκτός των κομματικών τειχών. Καθυστέρησε ο Κ. Μητσοτάκης, αλλά παρουσίασε μία πρόταση που δύσκολα μπορεί ένα σοβαρό κόμμα να αρνηθεί να την ψηφίσει; Με ποιο επιχείρημα θα μπορούσε να το κάνει άλλωστε; Η συγκεκριμένη πρόταση ικανοποιεί όλες τις προϋποθέσεις που ανά διαστήματα ακούγονταν από κόμματα της Αντιπολίτευσης για να στηρίξουν μία πρόταση για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ας το δούμε και στην πράξη λοιπόν. Ας δούμε την Αικατερίνη Σακελλαροπούλου να εκλέγεται από τον μέγιστο αριθμό Βουλευτών όλων των κομμάτων. Αφού δεν μπορεί να συμβεί σε άλλο θέμα, ας συμβεί για αυτό. Θα είναι καλό για την χώρα, για την Δημοκρατία, για τον θεσμό του Προέδρου. Θα είναι μήνυμα ότι μπορεί να ελπίζουμε για το μέλλον.

ΜΕΙΖΟΝ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ

Και να που η ζωή φέρνει στην επιφάνεια ως μείζονα θέματα, ζητήματα που επισκιάζονται από τις εξελίξεις στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε ως χώρα, την ψήφιση του νέου Εκλογικού Νόμου, την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας κ.ά. Πρόκειται για δύο θέματα που άπτονται της ίδιας της Δημοκρατίας και προκύπτει ως μεγίστη αναγκαιότητα να δοθεί λύση και στα δύο.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Θέμα πρώτο: Το απόστημα της ανομίας, των καταλήψεων από  λειτουργούν από κύκλους που συντονίζονται – απ΄ότι φαίνεται-  σε κάποια κορυφή από δυνάμεις έμπειρες, επικίνδυνες και που έχουν σημεία επαφής ακόμα και με απομεινάρια τέως ή εκκολαπτόμενων νέων τρομοκρατικών ομάδων πρέπει να λυθεί. Το απόστημα πρέπει να σπάσει μέχρι τέλους. Φαντάζομαι ότι όσοι είχαν απορίες ή πραγματικές ευαισθησίες από παρεμβάσεις της Αστυνομίας λόγω καταγγελιών ή λίγων φωτο που η υπερέκθεσή τους δημιουργούσαν περίπου η εικόνα ότι όπου πάς μπορεί να φας ξύλο από την Αστυνομία σε μια χώρα που αστυνομοκρατείται, κατάλαβαν. Χρειαζόταν μία εκκένωση κατάληψης με κάμερες. Τι είδαμε; Νομίζω – αν βλέπω καλά- ότι δεν υπήρχε κανένα δείγμα αστυνομικής αυθαιρεσίας, ενώ αντίθετα όσοι είχαν την ευθύνη της υπεράσπισής της πέταγαν μπογιές, τούβλα, οικοδομικά υλικά, καναπέδες από το μπαλκόνι στα κεφάλια των αστυνομικών δυνάμεων. Είδαμε ζωντανά εγκληματικές ενέργειες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε απώλειες ζωών. Μάθαμε ότι υπήρχε και συντονιστής καταλήψεων που είχε επαφές και είχε συλληφθεί παλιότερα για τρομοκρατική δράση. Μάθαμε ότι οκτώ αστυνομικοί πήγαν στο Νοσοκομείο. Δεν μάθαμε για την ύπαρξη καμίας έστω κατ΄επίφασης ιδεολογικής αντίληψης για αυτήν την δράση.

Νιώθω ότι πολλοί ανυποψίαστοι ή ευαίσθητοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα κατάλαβαν τι παίζεται. Αν δε ολοκληρωθεί κάποια στιγμή όλο το παζλ των καταλήψεων , θεωρώ ότι θα αποκαλυφτεί όλη η πραγματικότητα για την « αθώα» και ίσως « καλοπροαίρετη» δραστηριότητα αυτών των « παιδιών». Ας το πούμε πιο απλά. Δεν μπορεί να υπάρχει ασφαλής Δημοκρατία όσο υπάρχει αυτή η δραστηριότητα. Ζήσαμε τον κίνδυνο όταν κάποιοι έκαψαν την Αθήνα, όταν έκαψαν μπροστά στα μάτια « αγανακτισμένων » ανθρώπους στην MARFIN. Ευτυχώς η πλειοψηφία της κοινωνίας στηρίζει την επίλυση του προβλήματος μέχρι τέλους. Δυστυχώς υπάρχουν δυνάμεις που αυτοκαλούνται και ως προοδευτικές που αρέσκονται να εξωραΐζουν αυτές τις ενέργειες. Πως και δεν είπε αλήθεια τίποτα για αυτά που είδαμε ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ επί δύο βδομάδες έβγαζε δύο ανακοινώσεις την μέρα για όσα συνέβησαν ή δεν συνέβησαν στο σπίτι του γνωστού πια σκηνοθέτη; Πως και δεν εκφράστηκε μια συμπαράσταση στους εργαζόμενους που βρέθηκαν Νοσοκομείο ; Πως και γνωστή εφημερίδα είδε στο βίντεο « χολυγουντιανή παραγωγή»; Θα προτιμούσε μάλλον να μην υπάρχει βίντεο για να γράψει γνωστές ανοησίες περί αστυνομοκρατίας. Αυτά γιατί όλοι πρέπει να καταλαβαίνουν τον ρόλο όλων.

Ωστόσο, υπάρχει ένα πρόβλημα. Δεν μπορεί να γίνονται εκκενώσεις κτιρίων, να συλλαμβάνονται άνθρωποι που αποδεδειγμένα έκαναν δολοφονικές ενέργειες, να οδηγούνται σε δικαστήρια για ... πλημμελήματα(!) και η δίκη ασφαλώς να αναβάλλεται για να γίνει κάποτε. Φοβάμαι πως αν αυτό το πρόβλημα δεν αντιμετωπιστεί κάθετα, ότι η προσπάθεια που γίνεται θα αγγίξει όρια. Ας λυθεί επομένως και ας σπάσει το απόστημα.

Θέμα δεύτερο: Η Προανακριτική για το θεάρεστο έργο του κ. Παπαγγελόπουλου συνέχισε το έργο της και η κ. Ράικου περιέγραψε την δράση ενός παρακράτους που αν ισχύει ακόμα και εν μέρει υπονόμευε και υπονομεύει την Δικαιοσύνη, την Διάκριση των Εξουσιών, την ίδια την λειτουργία της Δημοκρατίας. Περιέγραψε πιέσεις, κατασκευή ενόχων, συμμετοχή δικαστικών και δημοσιογράφων στον όλο σχεδιασμό. Μίλησε και βρώμισε η χώρα, δημιούργησε ρίγη για όσα γίνονταν σύμφωνα με τα λεγόμενα μίας κορυφαίας δικαστικού και όχι κάποιου ενοχοποιημένου Πολιτικού από τους δέκα που στήθηκαν με τουλάχιστον πολιτική ευθύνη του τέως Πρωθυπουργού και μίας Κοινοβουλευτικής Ομάδας που ψήφισε ουσιαστικά αστήρικτα παραπομπή τους. Περιέγραψε σκοτεινούς διαδρόμους συνεννοήσεων, στοχοποίηση Πολιτικών και Επιχειρηματιών όπως του Προέδρου του ACTION 24 άνευ λόγου και αιτίας , επειδή αυτόκλητα  « έθιξε» κάποια δημοσιογράφος στοιχεία που ποτέ  δεν βρέθηκαν.

Πρόκειται για μια κατάθεση και για ένα σύνολο καταγγελιών που αν προστεθούν στις καταγγελίες του κ. Αγγελή δημιουργούν μια εικόνα  Δικαιοσύνης που στην κορυφή της θέλει κάθαρση, διαφορετικά υπάρχει πρόβλημα πια αξιοπιστίας, σοβαρότητας. Πρόκειται γα ένα σύνολο καταγγελιών που αν επαληθευτούν παραπέμπουν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, κατευθυνόμενη κατασκευή ενόχων ή και αθώων, καταστάσεις που πλήττουν  την Δημοκρατία.

Γι αυτό και οφείλει η Προανακριτική να φτάσει μέχρι τέλους, να σπάσει το απόστημα, να αποκαλύψει όλη την αλήθεια. Καμία ολιγωρία, καμία επιφανειακή προσέγγιση και εύκολη απόφαση που μπορεί να αφήνει να εννοείται ότι μπορεί να υπάρχει και υπεκφυγή να μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο δεν συγχωρείται. Θα πρόκειται για επίδειξη αδυναμίας υπεράσπισης του Κράτους Δικαίου και της Δημοκρατίας    

Ας το πούμε συνολικά και καθαρά: Τα όσα αντιμετωπίζει η χώρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργήσουν ως « άλλοθι» για να ξεχνάμε ότι είναι μείζον μέσα στην δύσκολη συγκυρία που διανύουμε η εκκαθάριση από αποστήματα επικίνδυνα για την Δημοκρατία μας. 

ΣΥΡΙΖΑ: ΕΚΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΕΚΤΙΘΕΤΑΙ

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχει σκαλώσει τόσο πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ  με την επανεκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου στην θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τα στελέχη του τα δίνουν όλα στα πάνελ για να αποδείξουν ότι σαν κι αυτόν κανείς! Το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ βγάζει υποστηρικτικά κατά ριπάς ανακοινώσεις που κατηγορούν όσους δεν συμφωνούν μαζί τους ως υπεύθυνους μιας πολιτικής πασαρέλας ή ως πρωταγωνιστές χτυπήματος του θεσμού του Προέδρου! Μόνο για την κ. Θάνου φώναξαν έτσι και πάλι όχι τόσο.

Προφανώς η στάση αυτή δεν οφείλεται σε κρίση πολιτικής σκιζοφρένειας λόγω της θλίψης από την βαριά ήττα του Ιουλίου. Προφανώς επίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως δύναμη θεσμικής ευθύνης, γιατί και ως Αντιπολίτευση και ως Κυβέρνηση τα ποδοπάτησε όλα, από τις Ανεξάρτητες Αρχές μέχρι την δημιουργία κλίματος πίεσης των Εταιρειών Δημοσκοπήσεων και από την λειτουργία της Βουλής μέχρι την ποινικοποίηση της ελευθεροτυπίας και το κυνήγι Καναλιών για να μονοπωλήσουν την ενημέρωση. Άλλωστε δεν ξεχνιέται ότι για να ξεκινήσουν  την Κυβερνητική θητεία τους ευτέλισαν την διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας για να ρίξουν μια Κυβέρνηση που έκλεινε την διαπραγμάτευση για το 2^ο Μνημόνιο και να έρθουν και να μας χρεώσουν για δεκαετίες. Δεν έμειναν όμως σ΄αυτό. Για να το πετύχουν εμφάνισαν ως πιθανούς εξαγοράσιμους όσους μπορεί να ψήφιζαν την πρόταση για τον Σταύρο Δήμα. Αναφερόμαστε δηλαδή σε μια αντιθεσμική αλλά και ανήθικη τακτική, οπότε το να εμφανίζονται ως θεσμικά υπεύθυνοι σήμερα, μοιάζει σαν ο Αλ Καπόνε να εμφανιζόταν σαν ο Ρομπέν των Δασών της εποχής του.

Γιατί ακολουθεί επομένως αυτή την τακτική που τον εκθέτει, αλλά και εκθέτει και τον Π. Παυλόπουλο αφού τον εμφανίζει ως « δικό του», ως τμήμα του συστήματος εξουσίας των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ; Αν πιστεύουν ότι έτσι θα δημιουργήσουν ρήγματα στην Ν.Δ, αυταπατώνται. Δεν δημιουργούνται ρήγματα σε ένα κόμμα που πέτυχε σε τρεις μήνες τέσσερις εκλογικές νίκες, που κυβερνάει μόλις έξι μήνες και απολαμβάνει μιας μοναδικής κοινωνικής στήριξης. Άλλωστε δεν νομίζω ότι υπάρχει και τέτοιο ρεύμα μέσα στην Ν.Δ. Αντίθετα ρήγματα μπορεί να δημιουργηθούν μόνο στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζεται – αν και κόμμα μιας υποτιθέμενης ριζοσπαστικής Αριστεράς- να αντιτίθεται σε κάτι που σχεδόν πάντα εφαρμόστηκε στην Αντιπολίτευση: Να προτείνεται ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας κάποια προσωπικότητα όχι από τον στενά κομματικό χώρο του κυβερνώντος κόμματος, αλλά από τον « άλλο» χώρο του Πολιτικού Συστήματος. Ας θυμηθούμε την εκλογή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Κωστή Στεφανόπουλου ή του Κάρολου Παπούλια και με ποιου πρόταση έγινε αυτή. Ο ΣΥΡΙΖΑ μας πάει πολιτικά και θεσμικά πίσω. Δεν τολμάει να πει ότι και το ΚΙΝΑΛ, ενώ αυτοπαρουσιάζεται ως κόμμα που μετεξελίσσεται σε Κεντροαριστερό, σε ευρύτερη Προοδευτική Παράταξη. Αντίθετα δείχνει να παθαίνει αλλεργία απέναντι σε πιθανές προτάσεις όπως για την Μαρία Δαμανάκη ή την Άννα Διαμαντοπούλου!

Όλα τα άλλα που λέγονται και γράφονται είναι μάλλον γραφικά. Λένε, ο Πρόεδρος πρέπει να ξέρει τι είναι υφαλοκρηπίδα, να ξέρει καλά τα γεωστρατηγικά και άλλα πολλά. Ασφαλώς και πρέπει να ξέρει, αλλά μην τα εμφανίζουν σαν να αναζητείται ο Πρόεδρος που θα τετραγωνήσει τον κύκλο. Υπάρχουν δεκάδες άνθρωποι στην Ελλάδα που γνωρίζουν από αυτές τις υποθέσεις. Νομίζω πως αυτό που ενοχλεί τον Τσίπρα είναι άλλο, πέρα από το πιθανό πραγματικό δέσιμο που μπορεί να νιώθει για τον Π. Παυλόπουλο. Τον ενοχλεί η παντοδυναμία του Κ. Μητσοτάκη, ότι έχει την ευχέρεια να προτείνει όποιον θέλει χωρίς να κινδυνεύει από τυχοδιωκτισμούς σαν του 2014. Τον ενοχλεί ότι με την Αλλαγή του Συντάγματος, την αλλαγή του εκλογικού Νόμου και την εκλογή του Προέδρου δημιουργείται μια νέα πολιτική αρχιτεκτονική μέσα στην οποία νιώθει να ασφυκτιά, να μειώνεται ο ρόλος του, να μην έχει επιλογές αντίδρασης. Αυτό όμως δεν αλλάζει πια. Η ήττα θα συνειδητοποιηθεί από τα στελέχη από όλες τις απόψεις και μέχρι τέλους.

Από την άλλη ο Κ. Μητσοτάκης έχει την ελευθερία τς επιλογής χωρίς πολιτικούς καταναγκασμούς. Σε τελευταία ανάλυση θα προτείνει και θα κριθεί.  Καλό θα ήταν να κάνει μια υπέρβαση, μια επιλογή που να σηματοδοτεί μια νέα εποχή, μακριά από την πολιτική μιζέρια της κρίσης που να ενώνει ευρύτερες δυνάμεις και ο ΣΥΡΙΖΑ ας καταλήξει ως τι θέλει να καταγραφεί και αν θέλει γα άλλη μια φορά να αυτοπαγιδευτεί. Δικό του είναι το παιχνίδι, δικές του οι ευθύνες. Είναι δε γνωστό από προηγούμενους Προέδρους ότι η ικανότητα άσκησης  των καθηκόντων του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι ευθέως ανάλογη του αριθμού ψήφων εκλογής. 

Αυτή είναι η πρόκληση για την χώρα

To 2019 αποτέλεσε μια χρονιά ανατροπών και Αλλαγής στην Διακυβέρνηση της χώρας. Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ πέρασε στην Ιστορία ως η Κυβέρνηση που είπε διαχρονικά τα περισσότερα και μεγαλύτερα ψέματα, αφού εισέπραξε διαδοχικά την κοινωνική αποδοκιμασία σε τέσσερις κάλπες. Οι Εθνικές Εκλογές αποτέλεσαν απλά ένα σταθμό στην δημιουργία ενός πλειoψηφικού ρεύματος υπέρ μίας νέας πορείας, υπέρ της κανονικότητας και μεταρρυθμίσεων που θα καταστήσουν την χώρα οικονομικά ακμαία, με δύναμη, φωνή και κύρος και βέβαια μια χώρα φυσιολογική. Οι ήττες του ΣΥΡΙΖΑ στο σύνολό τους ήταν σίγουρα προδιαγεγραμένες καιρό πριν και έχουν βαθιά στρατηγικά, ιδεολογικά, πολιτικά, προγραμματικά, πολιτισμικά, ηθικά χαρακτηριστικά.

Οι Εθνικές Εκλογές του Ιουλίου σηματοδότησαν έτσι μια νίκη ατζέντας, μια νίκη μιας ριζικά άλλης πρότασης. Ήταν τιμωρία των ερωτευμένων με την εξουσία δήθεν ριζοσπαστών λαικιστών, αλλά και μήνυμα για πορεία προς τα εμπρός. Στις 7 Ιουλίου νίκησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά και μια απαίτηση να εφαρμοστούν άλλες πολιιτκές και όχι αυτές που τσάκισαν την μεσαία τάξη, πόλωσαν και δίχασαν την ελληνική κοινωνία, προκάλεσαν ζημιά στην απλή λογική, στον στοιχειώδη ορθολογισμό. Γι αυτό ακριβώς η κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν εκφράζεται μόνο στα γενικά ερωτήματα περί ικανοποίησης από την συνολική κυβερνητική πολιτική, αλλά και σ΄όλα τα θέματα, σ΄όλες τις επιλογές που έχει κάνει η Κυβέρνηση. Η μεγάλη πλειοψηφία δηλώνει ικανοποιημένη σε θέματα από την Οικονομική Πολιτική μέχρι την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, από την πρωτοβουλία για την ψήφο των αποδήμων μέχρι την εκκένωση των καταλήψεων, από τους χειρισμούς στα Ελληνοτουρκικά μέχρι ακόμα και την απαγόρευση του καπνίσματος. Υπάρχει μια αισιοδοξία που καιρό είχε να εμφανιστεί. Απέναντι σ΄αυτό το δεδομένο, η Αντιπολίτευση μάλλον δείχνει να ψάχνεται, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ φανερώνει μια απουσία οποιασδήποτε συγκροτημένης εναλλακτικής πρότασης. Και μόνο το γεγονός ότι επί δύο βδομάδες ασχολείται με το τι συνέβη στο σπίτι του σκηνοθέτη φανερώνει ένδεια. Και μόνο το γεγονός ότι εστιάζει στην απόδειξη ότι στην Ελλάδα κυριαρχεί η ακροδεξιά που στήνει Αστυνομικό Κράτος, αποτελεί ένα πολιτικό ανέκδοτο που δεν πείθει ούτε τους μισούς ψηφοφόρους του και δείχνει  απελπισία.

Οι προκλήσεις για το μέλλον όμως είναι μπροστά. Όσο θα προχωρά η Κυβέρνηση, θα αντιλαμβάνεται ότι θα βρίσκεται όλο και περισσότερο στα πιο κομβικά ζητήματα, στους κόμπους που πρέπει να λύσει, στις παθογένειες της Ελληνικής Κοινωνίας και Οικονομίας. Για να μπορέσει το βιωτικό επίπεδο να φτάσει πάλι στα επίπεδα του 2007-2008 χρειάζονται ρυθμοί ανάπτυξης κοντά στο 5%, αλλιώς η προσπάθεια αυτή θα είναι βασανιστική και θα απαιτήσει μια εικοσαετία, με ότι αυτό σημαίνει και για την ανεργία, την φυγή νέων για το εξωτερικό. Για να καλυφτεί το επενδυτικό χάσμα από τη Ε.Ε απαιτεί 75 δις. ευρώ την επόμενη πενταετία. Η ένταση με την Τουρκία μπορεί να δημιουργήσει επιπλοκές, ενώ το Μεταναστευτικό – Προσφυγικό είναι μια ανοικτή πρόκληση στην αντιμετώπιση της οποίας δεν παίρνει και καλό βαθμό. Το δημογραφικό αποτελεί μείζον εθνικό πρόβλημα με τους υπολογισμούς να προβλέπουν μείωση του μαθητικού πληθυσμού κατά 500.000 την επόμενη δεκαπενταετία. Ταυτόχρονα όμως απαιτούνται ριζικά μέτρα για την απλοποίηση του φορολογικού, η προώθηση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, η άμεση και ευρεία μεταρρύθμιση ενός γραφειοκρατικού Κράτους που αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη. Δίπλα σ΄αυτά και η ανάγκη ενός εκσυγχρονισμού της Παιδείας, ο ενεργειακός μετασχηματισμός, οι προκλήσεις της νέας Τεχνολογικής Επανάστασης .

Εν ολίγοις. Αν το 2019 ήταν η χρονιά μιας μεγάλης Αλλαγής για την χώρα, το 2020 θα είναι η κρίσιμη χρονιά για την προώθηση γενναίων Μεταρρυθμίσεων που θα εμπεδώνουν την αισιοδοξία για ένα άλμα προς το μέλλον.

Αυτή είναι η πρόκληση για την χώρα.

2020: ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ

To 2019 αποτέλεσε μια χρονιά ανατροπών και Αλλαγής στην Διακυβέρνηση της χώρας. Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ πέρασε στην Ιστορία ως η Κυβέρνηση που είπε διαχρονικά τα περισσότερα και μεγαλύτερα ψέματα, αφού εισέπραξε διαδοχικά την κοινωνική αποδοκιμασία σε τέσσερις κάλπες. Οι Εθνικές Εκλογές αποτέλεσαν απλά ένα σταθμό στην δημιουργία ενός πλειοψηφικού ρεύματος υπέρ μίας νέας πορείας, υπέρ της κανονικότητας και μεταρρυθμίσεων που θα καταστήσουν την χώρα οικονομικά ακμαία, με δύναμη, φωνή και κύρος και βέβαια μια χώρα φυσιολογική. Οι ήττες του ΣΥΡΙΖΑ στο σύνολό τους ήταν σίγουρα προδιαγεγραμένες καιρό πριν και έχουν βαθιά στρατηγικά, ιδεολογικά, πολιτικά, προγραμματικά, πολιτισμικά, ηθικά χαρακτηριστικά. Οι αστειότητες περί παραπλάνησης της κοινωνίας και πολεμικής από τα μεγάλα συμφέροντα που εκστομίζουν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προκαλούν τουλάχιστον τον γέλωτα, αφού εκφέρεται από αυτούς που υπηρέτησαν ότι κατάγγελαν, που ανέβηκαν στην εξουσία κοροιδεύοντας ότι θα σκίσουν Μνημόνια, θα καταργήσουν τον ΕΝΦΙΑ και άλλα πολλά, γα να γίνουν τα πιο υπάκουα παιδιά του Τραμπ και της Μέρκελ ενώ δεν μπορούσε να κρυφτεί με τίποτα ο έρωτας μεγάλων τμημάτων της οικονομικής ολιγαρχίας προς μια παρδαλή Αριστερά.

Οι Εθνικές Εκλογές του Ιουλίου σηματοδότησαν έτσι μια νίκη ατζέντας, μια νίκη μιας ριζικά άλλης πρότασης. Ήταν τιμωρία των ερωτευμένων με την εξουσία δήθεν ριζοσπαστών λαικιστών, αλλά και μήνυμα για πορεία προς τα εμπρός. Στις 7 Ιουλίου νίκησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά και μια απαίτηση να εφαρμοστούν άλλες πολιτικές και όχι αυτές που τσάκισαν την μεσαία τάξη, πόλωσαν και δίχασαν την ελληνική κοινωνία, προκάλεσαν ζημιά στην απλή λογική, στον στοιχειώδη ορθολογισμό. Γι αυτό ακριβώς η κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν εκφράζεται μόνο στα γενικά ερωτήματα περί ικανοποίησης από την συνολική κυβερνητική πολιτική, αλλά και σ΄όλα τα θέματα, σ΄όλες τις επιλογές που έχει κάνει η Κυβέρνηση. Η μεγάλη πλειοψηφία δηλώνει ικανοποιημένη σε θέματα από την Οικονομική Πολιτική μέχρι την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, από την πρωτοβουλία για την ψήφο των αποδήμων μέχρι την εκκένωση των καταλήψεων, από τους χειρισμούς στα Ελληνοτουρκικά μέχρι ακόμα και την απαγόρευση του καπνίσματος. Υπάρχει μια αισιοδοξία που καιρό είχε να εμφανιστεί. Απέναντι σ΄αυτό το δεδομένο, η Αντιπολίτευση μάλλον δείχνει να ψάχνεται, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ φανερώνει μια απουσία οποιασδήποτε συγκροτημένης εναλλακτικής πρότασης. Και μόνο το γεγονός ότι επί δύο βδομάδες ασχολείται με το τι συνέβη στο σπίτι του σκηνοθέτη φανερώνει ένδεια. Και μόνο το γεγονός ότι εστιάζει στην απόδειξη ότι στην Ελλάδα κυριαρχεί η ακροδεξιά που στήνει Αστυνομικό Κράτος, αποτελεί ένα πολιτικό ανέκδοτο που δεν πείθει ούτε τους μισούς ψηφοφόρους του και δείχνει  απελπισία.

Οι προκλήσεις για το μέλλον όμως είναι μπροστά. Όσο θα προχωρά η Κυβέρνηση, θα αντιλαμβάνεται ότι θα βρίσκεται όλο και περισσότερο στα πιο κομβικά ζητήματα, στους κόμπους που πρέπει να λύσει, στις παθογένειες της Ελληνικής Κοινωνίας και Οικονομίας. Για να μπορέσει το βιωτικό επίπεδο να φτάσει πάλι στα επίπεδα του 2007-2008 χρειάζονται ρυθμοί ανάπτυξης κοντά στο 5%, αλλιώς η προσπάθεια αυτή θα είναι βασανιστική και θα απαιτήσει μια εικοσαετία, με ότι αυτό σημαίνει και για την ανεργία, την φυγή νέων για το εξωτερικό. Για να καλυφτεί το επενδυτικό χάσμα από τη Ε.Ε απαιτεί 75 δις. ευρώ την επόμενη πενταετία. Η ένταση με την Τουρκία μπορεί να δημιουργήσει επιπλοκές, ενώ το Μεταναστευτικό – Προσφυγικό είναι μια ανοικτή πρόκληση στην αντιμετώπιση της οποίας δεν παίρνει και καλό βαθμό. Το δημογραφικό αποτελεί μείζον εθνικό πρόβλημα με τους υπολογισμούς να προβλέπουν μείωση του μαθητικού πληθυσμού κατά 500.000 την επόμενη δεκαπενταετία. Ταυτόχρονα όμως απαιτούνται ριζικά μέτρα για την απλοποίηση του φορολογικού, η προώθηση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, η άμεση και ευρεία μεταρρύθμιση ενός γραφειοκρατικού Κράτους που αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξη. Δίπλα σ΄αυτά και η ανάγκη ενός εκσυγχρονισμού της Παιδείας, ο ενεργειακός μετασχηματισμός, οι προκλήσεις της νέας Τεχνολογικής Επανάστασης .

Εν ολίγοις. Αν το 2019 ήταν η χρονιά μιας μεγάλης Αλλαγής για την χώρα, το 2020 θα είναι η κρίσιμη χρονιά για την προώθηση γενναίων Μεταρρυθμίσεων που θα εμπεδώνουν την αισιοδοξία για ένα άλμα προς το μέλλον. Αυτή είναι η πρόκληση για την Κυβέρνηση και την χώρα. Αυτό απαιτεί και μια « μεταμόρφωση» της Αντιπολίτευσης, αν θέλει να συμβάλει θετικά και αν θέλει να έχει και μέλλον.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΝΑΙ

Έχουμε μια Αστυνομία που αποτελείται από αγγελούδια; Ασφαλώς όχι. Υπήρχαν προβλήματα σε τελευταίες παρεμβάσεις της; Νομίζω ναι, αλλά τέλος πάντων αυτό είναι κάτι που μπορεί να διερευνηθεί και όσοι θεώρησαν ότι είναι καουμπόηδες θα πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Αυτό και θα πρέπει να γίνει άμεσα και με διαφάνεια ,αλλά και πλήρη στοιχεία στην δημοσιότητα, ώστε να καταλάβουμε. Αν μη τι άλλο αυτό είναι αναγκαίο για να μην προβοκάρεται από « ευαίσθητους» η προσπάθεια αποκατάστασης της νομιμότητας. Στοιχειοθετούν οι παραβιάσεις της επιτρεπτής νόμιμης βίας τις ηλίθιες κατηγορίες περί κλίματος αστυνομοκρατίας , αυταρχισμού ; Ούτε σαν ανέκδοτο. Μάλλον στην Ευρώπη που ο δραστήριος Ευρωβουλευτής αξιότιμος κ. Δ. Ππαδημούλης καταγγέλει συνέχεια την χώρα για άσκηση βίας, για επικράτηση της ακροδεξιάς και άλλα γλαφυρά, μάλλον θα γελού μαζί του.

Το κύριο όμως είναι αυτό αυτή την στιγμή ή να ξεκαθαρίσουν όλες οι δυνάμεις και πριν απ΄όλους ο ΣΥΡΙΖΑ ως το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας, τι χώρα θέλουν. Το κύριο είναι να αποφασίσει ο ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει μια σοβαρή χώρα χωρίς στέκια μπαχαλάκηδων στα Α.Ε.Ι, χωρίς απειλές των θαυμαστών του Κουφοντίνα που συμμετέχουν στον Ρουβίκωνα, χωρίς καψίματα Χριστουγεννιάτικων δέντρων σε πλατείες από ανθρώπους που ως ιδεολογία έχουν το μίσος, χωρίς καταδρομικές στο Μαρούσι ή στην Μητροπόλεως. Θα αντιμετωπίσουμε αυτές τις συμπεριφορές και ενέργειες ως « ομορφιά της ατίθασης νιότης» που έλεγε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, τις ετσιθελικές καταλήψεις ως πολιτιστική έκφραση κατά Κατρούγκαλο ή ως φαινόμενο που ήρθε η ώρα να παταχτεί, να αντιμετωπιστεί ως το τέλος;

Η κοινωνία σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις έχει πάρει τις αποφάσεις της. Η βούλησή της είναι να τελειώνουμε. Δεν ανέχεται Πανεπιστήμια με στέκια γεμάτα κράνη, καδρόνια, υλικά για μολότωφ. Δεν ανέχεται ανόητους να καταστρέφουν ΑΤΜ και Σταθμούς του ΗΣΑΠ, να σπάνε τζάμια καταστημάτων, παριστάνοντας τους λαϊκούς αγωνιστές. Δεν ανέχεται καταλήψεις δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων. Θεωρεί ότι είναι ένα απόστημα που πρέπει να σπάσει πριν βρεθούμε προ άλλων φαινομένων σε μαζική κλίμακα που θεωρούσαμε ότι τα είχαμε ξεπεράσει.

Η κοινωνία ξέρει τι θέλει. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ορισμένες δήθεν αντιαυταρχικές εφημερίδες που σιωπούσαν όταν έδερναν ανηλεώς τα ΜΑΤ συνταξιούχους επί αριστεροακροδεξιάς Κυβέρνησης τι λένε; Ο Α. Τσίπρας τι λέει; Ότι το Μαρούσι θύμισε Γάζα, όχι γιατί τα έσπασαν όλα οι μπαχαλάκηδες, αλλά γιατί παρέμβηκε η Αστυνομία; Ντροπή!

Έχω την πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σιωπά για όλα αυτά τα αρρωστημένα φαινόμενα, αυτό το οργανωμένο παρακράτος που προστατεύτηκε επί Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ γιατί συνδέεται ιδεολογικά και πολιτικά μ΄αυτό. Το πιο σωστό θα ήταν μάλλον να πούμε ότι σημαντικό τμήμα του παραδοσιακού ΣΥΡΙΖΑ έχει σχέσεις αλληλεγγύης, ανοχής. Γι αυτό και στρέφει την συζήτηση προς την Αστυνομία. Οι φωνές για δήθεν στήσιμο αυταρχικού Κράτους είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να κρύψει τις θέσεις του που δεν εκφράζουν σημαντικότατο τμήμα των ψηφοφόρων του. Είναι ταυτόχρονα μια προσπάθεια να κρύψει την ένδεια πολιτικής  που τον χαρακτηρίζει και να επιδιώξει να συσπειρώσει ένα ακροατήριο που έτσι κι αλλιώς θα το συσπείρωνε.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ξεχνούν ότι αν η κοινωνία θέλει, κανείς δεν μπορεί να την σταματήσει και μ΄αυτά που λέει δεν νομίζω πως πείθει και πολλούς....

ΕΔΩ ΛΕΦΤΑ, ΕΚΕΙ ΛΕΦΤΑ, ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ;

Σε πορεία χρεοκοπίας ο Δήμος Κερατσινίου- Δραπετσώνας

                                                                        Του Ζαχαρία Ζούπη

Παρακολουθώ την δημόσια συζήτηση για τα Οικονομικά του Δήμου Κερατσινίου – Δραπετσώνας και νιώθω θλίψη. Νιώθω ταυτόχρονα οργή που ένας Δήμαρχος κατάφερε να παραλάβει ένα Δήμο με προίκα 17.000.000 ευρώ και το έλλειμμα σύμφωνα με την Έκθεση Ορκωτών λογιστών ήταν 4.150.000 ευρώ στο τέλος του 2018! Το Ταμείο του Δήμου είχε 12.287.000 ευρώ στο τέλος του 2018 και 6.294.000 ευρώ στο τέλος του 2018. Τώρα η Οικονομική Υπηρεσία μιλάει για 3.000.000 ευρώ , πολλά από τα οποία χρωστούνται !

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ ΕΝΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΤΟΥ ΕΝΕΡΓΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΑΡΧΗ, ΣΥΝ ΟΤΙ ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΑΝΕΛΑΒΕ , ΠΗΡΕ ΠΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΠΕΝΤΕ ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΕΡΓΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΑΡΧΗ ΣΓΟΥΡΟΥ ΠΟΥ ΙΔΡΩΣΕ ΝΑ ΤΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΦΟΥ ΑΠΕΝΤΑΧΘΗΚΕ ΤΟ ΕΝΑ ( ΓΗΠΕΔΟ ΣΧΙΣΤΟΥ) ΛΟΓΩ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΩΝ.

Φαντάζομαι ότι όσοι από την Αντιπολίτευση μιλούσαν για εποικοδομητική Αντιπολίτευση και τώρα πυροβολούν τον Δήμαρχο Χρήστο Βρετάκο και καλά κάνουν, να συνειδητοποιούν ότι δεν υπήρχαν ανόητοι και αδαείς στο προηγούμενο Δημοτικό Συμβούλιο που ιδρώναμε και ξεϊδρώναμε , ενημερώναμε τους πολίτες και αγωνιούσαμε βλέποντας τον Δήμο να οδηγείται προς χρεοκοπία. Ποτέ δεν ήμουν λάτρης της καταστροφικής Αντιπολίτευσης, ήμουν όμως σκληρός και ταυτόχρονα σαφής όταν συνέβαιναν πράγματα εις βάρος του Δήμου και των πολιτών.  Δεν μπορώ δε να μην τονίσω για άλλη μια φορά, ότι πριν λίγες  βδομάδες μία παράταξη της Αντιπολίτευσης ψήφιζε το παράνομο και ηθικά απαράδεκτο να μεταφέρονται 2.000.000 ευρώ από τα ανταποδοτικά που πληρώνουμε για καθαριότητα και ηλεκτροφωτισμό για να πάνε για ..μισθοδοσία στο Πράσινο! Ψήφισε δηλαδή την έγκριση μιας κλοπής από τις τσέπες μας, ενώ άλλες παρατάξεις ψήφισαν λευκό λόγω «φιλεργατισμού». Τώρα βλέπουν να αυξάνει ο Δήμαρχος κατά 3.200.000 ευρώ τα τέλη, όταν άλλοι Δήμοι τα μειώνουν και τον καταγγέλουν.

Τα ξέρουν αυτά οι πολίτες; Δεν νομίζω. Δεν είχαμε καταφέρει και πριν να φτάσει η αλήθεια στους πολίτες οι οποίοι έβλεπαν όμορφα πράγματα ( εκατοντάδες συμβασιούχους να καθαρίζουν και βέβαια δεν αναρωτιόντουσαν από που πληρώνονται , τσάμπα συναυλίες, όλα τσάμπα σε Παιδικούς Σταθμούς ανεξάρτητα από την οικογενειακή οικονομική κατάσταση και άλλα πολλά) .Φοβάμαι ότι ούτε τώρα τα μαθαίνουν και πρέπει να τα μάθουν. Υπήρχε όμως και κάτι άλλο. Υπήρχε μια κατάσταση συχνά σιωπής και ανοχής απέναντι σε όσα συνέβαιναν.

« Δεν μου λύθηκε η απορία που πήγαν τα λεφτά» γράφει ο φίλος Λάκης Ιγνατιάδης σε σχόλιό του στο stagona4u.gr. Στεναχωριέμαι, γιατί αν δεν κατάλαβε τις τωρινές ανακοινώσεις τουλάχιστον του Π. Καμά και του Π. Διαλυνάκη , θα περίμενα κάτι να είχα καταφέρει να πω μέσα από συνεχείς παρεμβάσεις μου. Για αυτό στο τέλος, θα επισυνάψω δύο παρεμβάσεις μου για τον Προυπολογισμό του 2019 που νομίζω τα έλεγα όλα.

Ωστόσο, ας συνοψίσω κάποιες αιτίες της πορείας προς την χρεοκοπία του Δήμου, από την καταγραφή των οποίων προκύπτει και τι πρέπει να συμβεί για να φρεναριστεί η πορεία προς την οριστική χρεοκοπία:

-          Ο Δήμαρχος ασκεί τα καθήκοντά του 64 μήνες. Σ΄αυτούς προχώρησε σε ένα πρωτοφανές όργιο πρόσληψης συμβασιούχων.Κατά μέσο όρο οι συμβασιούχοι ήταν πάντα 400- 500. Αν πάρουμε τον χαμηλότερο αριθμό 400 και ορίσουμε ένα μέσο όρο των μικτών αποδοχών στα 1000, αυτό σημαίνει ότι σ΄αυτούς τους 64 μήνες πήγαν 400 συμβασιούχοι επί 64 μήνες επί 1000 ευρώ, άρα περίπου 25 εκατομ. ευρώ! Μάλιστα....Είπατε τίποτα;

-          Ο Δήμαρχος έδωσε αβέρτα υπερωρίες, που δεν γνωρίζω αν ήταν και στα προβλεπόμενα όρια και τις έπαιρναν μόνο οι δικαιούχοι. Ας δώσει τα στοιχεία στην δημοσιότητα. Είχε έτσι ευχαριστημένους εργαζόμενους και Σωματείο. Δεν είναι και άσχημο. Τώρα;

-          Ο Δήμαρχος είχε την λογική του όλα τσάμπα .Πάρτε κόσμε 40 συναυλίες τον χρόνο! Φάτε θέαμα και ήχο και βέβαια όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Τον πρώτο χρόνο που άρχισε αυτό το πανηγύρι είχα υπολογίσει και είχα γράψει, ότι αν στην Συναυλία του Σ. Μάλαμα ( ήταν η πρώτη που έγινε) έμπαινε ένα στοιχειώδες εισιτήριο 5 ευρώ( σε άλλους Δήμους είναι για τον ίδιο καλλιτέχνη 15 ευρώ) θα ειχε καλυφτεί το κόστος όλων των άλλων Συναυλιών. Ωστόσο τρία χρόνια επί 40 Συναυλίες σημαίνει ένα χορό εκατομμυρίων για επίδειξη φιλολαικότητας ( δες ψηφοθηρία). Σ΄αυτά ας ενταχθούν κόστος υποδομών αλλά και άλλοι, επιπλέον συμβασιούχοι μέσω ΚΕΚ για φύλαξη, μπαρ κ.λ.π

-          Η λογική του όλα τσάμπα σάρωσε τα πάντα και ταυτόχρονα έριξε την ποιότητα των παρεχόμενων Υπηρεσιών. Αλήθεια, γιατί κάποιος με 30.000 π.χ εισόδημα να μην πληρώνει κάτι όταν πηγαίνει το παιδί του στον Δημοτικό Παιδικό Σταθμό; Είναι κοινωνική πολιτική αυτή;

-          Ο Δήμαρχος δεν φρόντισε να φέρει πόρους από ΕΣΠΑ, ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΑΜΕΙΟ και αλλού. Αν δεν ήταν η πάντα κοντά του Περιφέρεια επί Δούρου θα ήταν στο πουθενά. Το 90% του έργου που διαφημίζει ήταν από τη Περιφέρεια. Δεν κατέθετε Μελέτες όμως ούτε προς τα εκεί, ώστε να εξασφαλίσει κι΄άλλα έργα

-          Δεν ήταν στην λογική του η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δήμου που θα μπορούσε να φέρει σημαντικά έσοδα. Για παράδειγμα με έργο ΣΔΙΤ θα μπορούσε ήδη το Εργοστάσιο Καχραμάνογλου να ήταν ένας Πολυχώρος Πολιτισμού που θα έφερνε και έσοδα.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΠΟΛΛΑ. Αυτά ‘ομως αρκούν. Το μήνυμα πάντως ας είναι σαφές: Αν δεν αλλάξει ρότα ο Δήμος, θα οδηγηθεί στο κόκκινο, στην χρεοκοπία.Και βέβαια δεν θα φταίει κανένα Μνημόνιο, καμία Κυβέρνηση.Θα φταίει η αλόγιστη διαχείριση των Οικονομικών του Δήμου από ένα Δήμαρχο που ποτέ δεν κατάλαβε την τύχη του και για το πως εκλέχτηκε το 2014 και για το τι προίκα πήρε. Τώρα θα δυσκολευτεί πολύ ,αλλά αυτό είναι δική του υπόθεση. Το θέμα είναι ότι θα έχει πάρει στον λαιμό του ένα Δήμο και 100.000 δημότες που σαν πρώτη γεύση θα πληρώσουν παραπάνω ανταποδοτικά, ενώ έπεται και συνέχεια.

Υ.Γ : Επισυνάπτω δύο παρεμβάσεις μου για τον Προυπολογισμό του 2019 που δείχνουν ότι « δεν ανακάλυψα την Αμερική τώρα» Θα μπορούσα να αναφέρω σειρά παρεμβάσεων , δηλώσεων και τα προηγούμενα χρόνια. Θα ήταν όμως βαρετό. Μπορείτε να τις βρείτε στο zoupis.blogspot.com.

Τρεις παρατηρήσεις ενόψει συζήτησης Προυπολογισμού Δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας για το 2019 23 Νοεμβρίου 2018

Εγγράφως είχα ζητήσει κάποια πρόσθετα στοιχεία.τα στοιχεία αυτά μου δόθηκαν , έστω με μια καθυστέρηση.

Ορισμένες παρατηρήσεις:

1. Ρώτησα για την πορεία του Αποθεματικού του Δήμου ( του Ταμείου για να τα λέμε απλά από την πρώτη μέρα που ανέλαβε ο Δήμαρχος μέχρι και σήμερα.Έχουμε και λέμε λοιπόν με βάση τα στοιχεία που η Διοίκηση του Δήμου έδωσε .
- Στις 31/8/ 2014 παρέλαβε παρακαλώ 9.380.049 ευρώ.Βρήκε χρήμα εν ολίγοις και μπόλικο ο Δήμαρχος , την στιγμή που άλλοι Δήμαρχοι παραλάμβαναν κόκκινα ταμεία. Είχε άνεση οικονομική και έτσι εξηγείται η " γενναιοδωρία" του κάνω δήθεν φιλολαική πολιτική με τσάμπα συναυλίες,κ.ά.Για την ιστορία να αναφέρω , ότι ποτέ και κανένας Δήμαρχος του Κερατσινίου ή της Δραπετσώνας η του ενιαίου Δήμου δεν παρέλαβε ποτέ τέτοιο Ταμείο! Αυτό ήταν το αποτέλεσμα των καταστροφικών δημοτικών αρχών , όπως συλλήβδην χαρακτηρίζει όλους όσους διοίκησαν τον Δήμο από την Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.
- Το Αποθεματικό έφτασε μάλιστα τα 15. 376.163 εκατομ. ευρώ στις 31/12/2016! Προφανώς τα επιπλέον χρήματα είναι αυτά που μπήκαν στο Ταμείο του Δήμου από τον Ο.Λ.Π , γιατί τελεσιδίκησε διεκδίκηση που είχε ξεκινήσει ο Κώστας Χρονόπουλος χρόνια πριν.Το αναφέρω, για να μην νομίζει κανείς , ότι ήρθαν από διεκδίκηση του Χρήστου Βρετάκου .Άλλωστε δεν έχει έρθει στον Δήμο ούτε ευρώ από διεκδίκησή του.
- Είναι ενυπωσιακό, ότι 2 χρόνια μετά , το Αποθεματικό μειώθηκε περίπου κατά 6.000.000 (!) και έφτασε τα 9.697.482 ευρώ.Είδατε κανένα νέο αυτοχρηματοδοτούμενο από τον Δήμο έργο υποδομής, που να εξηγεί αυτή την μείωση; Μην κουράζεστε.Δεν θα βρείτε. Είναι έξοδα για ένα Δήμο που ασκείται στον " άρτο και θεάματα " .Δεν το λες και δημιουργική πορεία αυτό.

2.Ζήτησα τις Προγραμματικές Συμβάσεις μεταξύ Δήμου και ΚΔΒΜ ΙΙ ( του παλιού ΚΕΚ) . Πρόκειται για 18(!) Προγραμματικές Συμβάσεις για τις εκδηλώσεις του Καλοκαιριού, τα Καλλιτεχνικά Τμήματα , του κινηματογράφους,συνολικού ύψους Προυπολογισμού 2.343.040 ευρώ.
Πρόκειται για δραστηριότητες που θα μπορούσε να υλοποιήσει ο Δήμος και με λιγότερα χρήματα , που ποτέ δεν πήρα πειστική εξήγηση γιατί γίνονται μέσω ΚΔΒΜ ΙΙ .Πρόκειται κατά την γνώμη μου για χρηματοδότηση δημοτικής Α.Ε που απαγορεύεται ρητά από τον Δήμο , για την οποία κωφεύει η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής
Πρόκειται σε κάθε περίπτωση , για πολλά λεφτά. Έτσι δεν είναι;

3. Ζήτησα τον αριθμό συμβασιούχων σε Δήμο και ΚΔΒΜ ΙΙ.Η απάντηση ήταν αποκαλυπτική.Αν και μειώθηκαν σε σχέση με πέρυσι , είναι σήμερα 391 ! Δεν λες και λίγους 400 συμβασιούχους , οι οποίοι το λιγότερο κοστίζουν 5.000.000 τον χρόνο στον Δήμο.Όμως, όταν " λεφτά υπάρχουν ¨" ελέω άλλων , τότε προσλαμβάνεις, ξοδεύεις...

ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΣΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ.

ΑΦΟΥ Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ, ΑΣ ΤΑ ΠΕΙ ΟΛΑ 7 Φεβρουαρίου 2019

Δήλωση – Παρέμβαση Ζαχαρία Ζούπη, Δημοτικού Συμβούλου Κερατσινίου- Δραπετσώνας,επικεφαλής της Δημοτικής Κίνησης « ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ»

Διάβασα μια πρόσφατη δήλωση του Δημάρχου για την κατάσταση των Οικονομικών του Δήμου.Δεν μπορούσα ως δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της δημοτικής κίνησης ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ να μην μιλήσω.

Το θέμα άλλωστε είναι πολύ σοβαρό,αλλά και ενδεικτικό της αντίληψης διοίκησης και οικονομικής διαχείρισης του Δημάρχου.

Ορισμένες παρατηρήσεις λοιπόν:

-          Ο Δήμαρχος λέει την αλήθεια ότι παρέλαβε Ταμείο 9.300.000 ευρώ ( Για την ακρίβεια ήταν 9.380.049 ευρώ) Συμπέρασμα πρώτο: Ήταν ένας τυχερός Δήμαρχος.Παρέλαβε ακμαίο Ταμείο και γι αυτό ας αφήσει την καταστροφολογία και την κρισιολογία ( « πορευτήκαμε σε δύσκολες συνθήκες» και άλλα τέτοια , οι προηγούμενες Δημοτικές Αρχές κατέστρεψαν την πόλη και άλλα παρόμοια) .Παρατήρηση: Λίγοι Δήμοι,πάρα πολλοί λίγοι σ’ ‘ολη την χώρα, παρέλαβαν τέτοιου ύψους Ταμείο. Πάρα πολλοί παρέλαβαν ελλειματικά Ταμεία ή Ταμεία με λιγότερα αποθεματικά και έκαναν πολύ πιο πλούσιο έργο.

-          Ο Δήμαρχος αναφέρεται στα 6.800.000 ευρώ που πήρε ο Δήμος από την COSCO, ευλογάει τα γένια του για τις προσπάθειες που έκανε και δίνει συγχαρητήρια στην Νομική Υπηρεσία του Δήμου. Ξεχνάει εντελώς τυχαία να πει, ότι αυτά τα χρήματα δεν τα πήρε ο Δήμος γιατί σκέφτηκε να τα διεκδικήσει ο κ.Βρετάκος. Η διεκδίκηση αυτών των χρημάτων ξεκίνησε από τον Κώστα Χρονόπουλο όταν ήταν Δήμαρχος της Δραπετσώνας. Μιλάμε δηλαδή για αγώνα χρόνων από την εποχή που ο Δήμος Δραπετσώνας ήταν ξεχωριστός Δήμος.

-          Έχουμε και λέμε λοιπόν: ο κ. Βρετάκος βρήκε έτοιμα 9.380.049 ευρώ την 1^η Σεπτεμβρίου 2014 όταν ανέλαβε. Όπως λέει ο ίδιος στην δήλωσή του όταν μπήκαν και τα χρήματα από την COSCO( εξηγήσαμε πως), το Ταμείο έφτασε τα 16.600.000 ευρώ ! Όλα έτοιμα, όλα από αγώνες και προσπάθειες άλλων! Ξέρετε πόσα υπήρχαν στο Ταμείο στις 31-12-2018 ; Σύμφωνα με την απάντηση που μου έδωσε η υπεύθυνη Οικονομικών του Δήμου στην συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, 6.500.000 ευρώ! Δηλαδή μείον 10.000.000 ευρώ! Δεν το λες και σχεδιασμένη διαχειριση και αξιοποίηση των πόρων του Δήμου, των χρημάτων δηλαδή των δημοτών!

-          Μήπως έγιναν υποδομές αυτά τα χρόνια ; ΟΧΙ! Μήπως έγινε κανένα αυτοχρηματοδοτούμενο έργο ; ΟΧΙ. Ο Δήμαρχος αναφέρεται σε διάφορα όπου ξοδεύτηκαν αυτά τα λεφτά.Κάποια ευρώ πήγαν σ΄αυτά ασφαλώς. Ωστόσο ξεχνάει βασικές αιτίες .Πρώτη και καλύτερη η δίχως σχεδιασμό και πολιτική προσωπικού τακτική αριθμού συμβασιούχων που πέρασαν κάθε ρεκόρ στον Δήμο και μάλιστα σε εποχές κρισης και ενώ τα έσοδα του Δήμου μεώνονταν! Σε κάθε φάση αυτά τα χρόνια ο αριθμός των συμβασιούχων έφτανε από 400- 500 άτομα ! Μιλάμε για ρεκόρ! Βάλτε τώρα 4 χρόνια επί 12μήνες επί 450 μ.ο συμβασιούχους επί 1000 ευρώ κατά μέσο όρο μικτό κόστος μισθοδοσίας και θα βρείτε το μυστικό! Όταν θες να γεμίζεις προσωπικό ατα έχεις.Όταν αυξάνεις τα λειτουργικά τόσο υπερβολικά , τα λεφτά μειώνονται.Απλό ! Σ΄αυτό βάλτε και τις τσάμπα συναυλίες και τα εκατομύρια προς το Κ.Ε.Κ του Δήμου για χρηματοδότηση εκδηλώσεων και πρωτοβουλιών. Ε, δεν θέλει και πολύ κόπο να μειώσεις το Ταμείο κατά 10 εκατομμύρια χωρις ουσιαστικό έργο χρηματοδοτούμενο από τον Δήμο

-          Αυτά τα χρόνια τα έσοδα του Δήμου μειώνονταν και τα έξοδα αυξάνονταν.Ταυτόχρονα όμως ο κ.Βρετάκος δεν έχει να αναφέρει ούτε 1 ευρώ έσοδο από κάποιο έργο που προώθησε από το Πράσινο Ταμείο, το ΕΣΠΑ , την  Περιφέρεια. Όλα τα έργα που υλοποιούνται, χρηματοδοτούνται από την Περιφέρεια με βάση μελέτες και προτάσες προηγούμενων Δημοτικών Αρχών ! Πολλά έργα π.χ οι πολυδιαφημισμένες Παιδικές Χαρές που η ανακατασκευή τους είχε εγκριθεί από το 2013.  Δεν είναι όμως μόνο ότι δεν έφερε πόρους διεκδικώντας. Η Δημοτική Αρχή κατάφερε να είναι η πρώτη στην ιστορία του Δήμου που έχασε και χρηματοδότηση! Αναφέρομαι στην παρέμβαση στο Γήπεδο « ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΑΛΠΕΑΣ» στο Σχιστό, όπου χάθηκαν λόγω ολιγωριών 300.000 ευρώ από την Περιφέρεια που ειχαν εγκριθεί και έγινε παρέμβαση με χρήματα του Δήμου ύψους 200.000.Συνολική χασούρα; 500.000 ευρώ!

Αυτή είναι η αλήθεια για τα Οικονομικά του Δήμου.Όταν δεν έχεις Σχέδιο Ανάπυξης και έργων  για τον Δήμο, πολιτική εσόδων- εξόδων,πολιτική για να φέρεις πόρους , Πολιτική αύξησης εσόδων του Δήμου, τότε τσαλαβουτάς με μια δήθεν φιλολαική αντίληψη άρτου και θεάματος και αθρόων προσλήψεων αναμένοντας και ψηφαλάκια.Αυτό όμως δεν το λες σοβαρή Διοίκηση Δήμου!   

Τα προβλήματα αυτά τα εντοπιζα αυτά τα χρόνια, η Δημοτική Αρχή κώφευε. Δυστυχώς κώφευαν και κάποιοι μέχρι πρόσφατα  θαυμαστές του Δημάρχου που τώρα είναι υποψήφιοι και διεκδικούν την Δημαρχεία!  Ας μην πω άλλα .... 

ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΜΑΣ

Αλήθεια, πόσο περίεργη χώρα είμαστε! Ένας πρώην Πρωθυπουγός σε μια κρίσιμη φάση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων με ορατούς τους κινδύνους, έγραψε ένα άρθρο όπου κατάθετε γεγονότα και όχι γενικές εκτιμήσεις για την πορεία από την Συμφωνία του Ελσίνκι μέχρι και σήμερα. Με βάση αυτά αποτιμούσε τα γεγονότα και κατέγραφε την άποψή του για το σήμερα. Και τότε κάποιοι ηλεκτρίστηκαν. Όχι, δεν είναι οι χυδαίες εκφράσεις του γραφικού Π. Πολάκη που με απασχολούν. Ας τον χειροκροτούν οι εναπομείναντες αμετανόητοι δήθεν αριστεροί οπαδοί του. Ούτε βέβαια με απασχολούν οι ανοησίες ενός πρώην υποτιθέμενου  Υφυπουργού σαν τον Τέρενς Κουίκ που πέρασε στην Ιστορία ως ο κύριος « ταξιδεύω και όλα είναι όμορφα». Ποιος τον λαμβάνει υπόψη πια.

Αν κάτι με απασχολεί είναι το συνολικό κλίμα επιβολής σιωπής, καταγραφής προθέσεων μέχρι και  απονομής ευθυνών περί πρόκλησης ρήγματος στο κλίμα εθνικής συναίνεσης που αν δεν το καταλάβατε υπάρχει! Διαβάστε για παράδειγμα την ομιλία του Α. Τσίπρα στην συζήτηση για ψήφο των Ελλήνων του Εξωτερικού και θα καταλάβατε πόσο ομοψυχία υπάρχει. Εκτός και το να συναινούν όλοι τουλάχιστον στο να αντιτίθενται στην Τούρκικη προκλητικότητα είναι κάτι το φοβερό, που μπορεί και να μην υπήρχε.

Τέτοιο κλίμα συνωμοσιολογίας, λογοκρισίας και εχθροπάθειας δεν αντέχεται. Πολύ περισσότερο που δημιουργείται από την παρέμβαση ενός Πολιτικού , που όταν μιλάει - σε πείσμα όλων όσων θεωρούν ότι προστατεύουν το έθνος- πέφτει μέσα. Να θυμούνται άραγε την παρέμβασή του όταν επεσήμαινε τον κίνδυνο να οδηγηθούμε στο Δ.Ν.Τ, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία σπατάλης ; Όρμηξαν όλοι να τον καταγγείλουν. Σ΄αυτούς τους λίγους, βάλτε και το ΠΑΣΟΚ. Κι όμως, σε λίγους μήνες ξεσπούσε η κρίση, η χώρα χρεοκοπούσε και λίγο αργότερα η Κυβέρνηση Γ.Α.Π υπέγραφε το πρώτο Μνημόνιο! Ας φυλάγονται λοιπόν κάποιοι, ας διαβάζουν με προσοχή και ας αναλογίζονται και λίγο. Το πρόβλημα με το τελευταίο άρθρο είναι μη τυχόν και είχε ευθύνες ο Κώστας Καραμανλής για την εγκατάλειψη της Συμφωνίας του Ελσίνκι, μη τυχόν και γραφεί κάτι για αυτόν, μη τυχόν και διασαλευτεί η ηρεμία του Πολιτικού Συστήματος ; Έλεος! Ποιον κοροϊδεύουν;

Αυτή την στιγμή γίνονται δεκάδες αναλύσεις καθημερινά για το που πάνε τα Ελληνοτουρκικά, τροφοδοτούνται ψευδαισθήσεις σχετικά με τις προθέσεις της Τουρκίας, χαιρόμαστε που παίζοντας κατ΄ουσίαν άμυνα, βγαίνουν ομόφωνες αποφάσεις της Τουρκίας που πράγματι είναι σημαντικές. Στρατηγοί και απόστρατοι μας καθησυχάζουν ότι είμαστε αποτρεπτικά πανίσχυροι. Μάλιστα! Ποιος έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων όλο αυτό το διάστημα; Μα η Τουρκία που βάζει και την ατζέντα. Γιατί έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων; Μα γιατί έχει σαφή Στρατηγική . Αποβλέπει στην αναγόρευση της Τουρκίας σε Περιφερειακή δύναμη και χρησιμοποιεί οποιαδήποτε μεθόδευση για να το πετύχει.  Τι κάνουμε εμείς  μέχρι τώρα; Όταν ξεφεύγει ο Ερντογάν όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της Συμφωνίας Τουρκίας- Λιβύης, ζητάμε την στήριξη του ξένου παράγοντα και είναι σημαντικό βέβαια που το πετύχαμε. Ωστόσο, έτσι θα πάει; Δεν μοιάζει αυτή η τακτική σαν το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι; Ποια ακριβώς είναι η Στρατηγική μας;

Στο Ελσίνκι για παράδειγμα ο « διχαστικός» και « μικρόψυχος» κατά Κουμουτσάκο Σημίτης πέτυχε το ακατόρθωτο: Να μπει η Κύπρος στην Ε.Ε αν και διχοτομημένη και βέβαια να αρχίσει η προενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας , με την Συμφωνία οι όποιες διαφορές να πάνε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αυτό ποτέ δεν έγινε από την Κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Δεν έγινε για πολλούς λόγους και κανείς δεν μπορεί να το αποδώσει σε έλλειψη πατριωτισμού του πρώην Πρωθυπουργού. Μπορεί να οφειλόταν σε φόβο για τις τυχόν αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου. Μπορεί να οφείλεται στην εμφάνιση Ερντογάν. Μπορεί να οφείλεται στο δόγμα ότι η μοναδική διαφορά είναι η υφαλοκρηπίδα. Δεν έγινε όμως.

Στα χρόνια που πέρασαν, άλλαξαν πολλά. Αποδείχτηκε για παράδειγμα ότι η γραμμή της ένταξης στην Τουρκία απέτυχε. Φάνηκε ότι η Τουρκία έχει ανοίξει όλη την ατζέντα των διεκδικήσεων. Φάνηκε ότι υπερεξοπλίζεται, δυναμώνοντας και την Εθνική Αμυντική Βιομηχανία της, την ίδια ώρα που εμείς την δική μας την κάναμε χρεοκοπημένη ΔΕΚΟ. Άλλαξαν λοιπόν όλα τα δεδομένα. Διαμορφώθηκε συνολική, νέα Στρατηγική; Όχι. Βλέπουμε για παράδειγμα προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο; Κανείς δεν ξέρει. Πως αντιμετωπίζουμε την εξοπλιστική ανισσοροπία; Κανείς δεν ξέρει.  Είναι απλό. Δεν έχουμε Εθνική Στρατηγική και η όποια Εθνική ομοψυχία είναι λόγια, αφού υπάρχει μόνο στην απάντηση στην Τούρκικη προκλητικότητα και όχι στην γραμμή πλεύσης μακροπρόθεσμα.

Ας αφήσουμε λοιπόν την εθνική υποκρισία μας και τις ανόητες παρεμβάσεις περί διχαστικών παρεμβάσεων κι ας δούμε το μέλλον, το δυνάμωμα της πατρίδας, την νέα Στρατηγική. Διαφορετικά …Άστο καλύτερα…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

O Kώστας Δουζίνας δεν είναι τυχαίος. Πρώην Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ , Πρόεδρος του Ινστιτούτου « Ν.Πουλαντζάς » και Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου έχει άποψη για τις Ελληνικές, Ευρωπαϊκές και Βρετανικές εξελίξεις. Γι αυτό και μου έκανε εντύπωση ένα άρθρο του για τον « νεανικό σεισμό » στην Μ. Βρετανία που η δυναμική του θα ανέτρεπε τους συσχετισμούς υπέρ των Εργατικών. Στο άρθρο που γράφτηκε στις 4-12 , σε απόσταση αναπνοής δηλαδή από τις εκλογές που έγιναν, σημειωνόταν «.. Ο Κόρμπιν άνοιξε τη συζήτηση για την Αριστερά του 21ου αιώνα. Στις επόμενες δέκα μέρες ο ηγέτης των Εργατικών πρέπει να  πείσει τους νέους ξανά ότι μόνο ο σοσιαλισμός προστατεύει το μέλλον τους. Αν το πετύχει, θα αλλάξει τη Βρετανία και την Ευρώπη…».  Απ΄ότι φαίνεται, κάποιες τέτοιες εκτιμήσεις και προσεγγίσεις πρέπει να είχε διαβάσει και ο Α. Τσίπρας και δήλωνε ότι οι εκλογές στην Μ. Βρετανία θα σημάνουν την αλλαγή υπέρ των δυνάμεων του Σοσιαλισμού. Και τότε άνοιξαν οι κάλπες…

Τι ανέδειξαν λοιπόν οι κάλπες; Ανέδειξαν θριαμβευτή ένα καραμπινάτο, επικίνδυνο λαϊκιστή, μια απόλυτη κυριαρχία των Συντηρητικών με ποσοστό 43.6% και τους Εργατικούς να βρίσκονται στην πιο δεινή θέση των τελευταίων δεκαετιών , συγκεντρώνοντας 60 έδρες λιγότερες. Οι Συντηρητικοί πήραν πολλούς ψηφοφόρους για πρώτη φορά και οι Εργατικοί έχασαν προπύργιά τους στον Βορρά και στην Κεντρική Αγγλία. Απ΄ότι φαίνεται, ο προσδοκούμενος « νεανικός σεισμός» δεν είχε τα Ρίχτερ που χρειάζονταν. Μάλιστα ας μου επιτραπεί να αμφισβητήσω στοιχεία που διαβάζω σε άρθρα αναλυτών για τα ποσοστά που πήραν οι Εργατικοί στις μικρότερες ηλικίες ( 18-24: 57%, 25-34: 55%, 35-44%). Αν αυτά τα στοιχεία ίσχυαν, ποτέ οι Συντηρητικοί δεν θα συγκέντρωναν 43.6%. Γι αυτό καλό θα ήταν να μην γράφονται σχόλια και εκτιμήσεις σαν την περίφημη, ότι ο Κόρμπιν μεν έχασε, ο αριστερός του λόγος του όμως έχει απήχηση στους νέους. Ας το πούμε απλά: Ο Κόμπιν και ο αριστερός του λόγος συνολικά συνετρίβησαν. Αν δε δεν προσέξουν οι Εργατικοί μπορεί να θυμηθούν πάλι την εποχή Θάτσερ που είχαν να δουν Κυβέρνηση…18 ολόκληρα χρόνια.

Οι βασικές αιτίες που οι ψηφοφόροι γύρισαν την πλάτη στους Εργατικούς ήταν η παρουσία του Κόρμπιν, η απελπιστικά ασαφής θέση για το BREXIT και η Οικονομική του Πρόταση. Σύμφωνα με την μέτρηση της OPINIUM, αυτοί που εγκατέλειψαν τους Εργατικούς κατά σειρά που αναφέρονται οι αιτίες συγκεντρώνουν ποσοστά 37%, 21%, 6%. Ο Κόρμπιν φερόταν σαν να βρισκόταν σ΄άλλη χώρα. Όλοι έβλεπαν την ιδεοληψία του και την αδυναμία του να αντιληφθεί τις διεργασίες της Βρετανικής Κοινωνίας. Τέσσερα χρόνια  μια χώρα ταλανίζεται για το BREXIT ή όχι και όταν ήρθε η ώρα , θεώρησε ότι αυτό το θέμα είναι υπερεκτιμημένο! Εξέπεμψε ένα θολό μήνυμα για το τι θέλει. Θεώρησε ότι με την μαζική εγγραφή νέων μελών και μια πολιτική που στηριζόταν σε αποκρατικοποιήσεις και φόρους, θα πείσει. Τελικά έπεσε σε τοίχο.

Ας συνοψίσουμε τα αίτια της εκλογικής καταστροφής: Αδυναμία Κόρμπιν, στρουθοκαμηλισμός απέναντι στις προτεραιότητες και διεργασίες της κοινωνίας, ιδεοληπτικός λόγος, ψευδαίσθηση για την δυναμική των νέων, αυταπάτη ότι γράφοντας μέλη ανατρέπεις πολιτικούς συσχετισμούς, πολιτικός λόγος δεκαετίας ‘ 80. Αυτά είναι τα μηνύματα από την Βρετανία. Ας τα λάβουν κάποιοι και στην Ελλάδα. Γιατί τα αίτια της συντριβής Κόρμπιν, όλο και κάτι μας θυμίζει για το πώς κινούνται κάποιοι στην χώρα.

 Έτσι δεν είναι;