Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Για τις εκλογές, λίγες ώρες μετά…..

Για τις εκλογές, λίγες ώρες μετά…..
Λίγες ώρες πέρασαν από τις βουλευτικές που σηματοδότησαν μια καθαρή, ευρεία νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Βρισκόμαστε ήδη σε μια νέα φάση. Το τιμόνι της χώρας κρατάει πια η δύναμη που κατάφερε να εκφράσει την ελπίδα και να συγκεντρώσει μεγάλες προσδοκίες για καλύτερες μέρες. Οι ώρες, οι μέρες ήδη περνάνε και ας δούμε ορισμένα θέματα που αφορούν τους παράγοντες και καθόρισαν αυτή τη πολιτική ανατροπή, τις προκλήσεις του άμεσα επομένου διαστήματος, τις δυνατότητες και τους κινδύνους.
Ας ξεκινήσουμε από ένα αρχειακής αξίας ερώτημα. Η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια « καθαρή » επιτυχία των θέσεων, των αρχών, των απόψεων ενός Κόμματος μιας σύγχρονης ριζοσπαστικής Αριστεράς ; Η απάντηση προκύπτει αβίαστα : Ασφαλώς όχι. Μέσα στις συνθήκες της αφόρητης πίεσης που ένοιωσαν ευρύτατα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας , από τις περιοριστικές πολιτικές, δημιουργήθηκε ένα ισχυρό ρεύμα που καθοριζόταν καταρχάς από ένα απλό αίτημα και μια πεποίθηση που δημιουργήθηκε.
·        Πρώτο , το αίτημα , «  να φύγουν αυτοί », αυτοί που κυβερνούσαν την τελευταία διετία.
·        Δεύτερο την πεποίθηση , ότι « χειρότερα δεν μπορούσαν να πάνε τα πράγματα » στην προσωπική οικονομική κατάσταση.  

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Στην τελική ευθεία για τις Εκλογές, μέσα από το πρίσμα των δημοσκοπήσεων

Λίγα εικοσιτετράωρα μας χωρίζουν από τις κρίσιμες Βουλευτικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και οι δημοσκοπήσεις αναδεικνύουν ήδη ορισμένα κρίσιμα συμπεράσματα. Προσοχή! Ακόμα και αν τελικά αποδειχθούν για άλλη μια φορά ελαττωματικά εργαλεία ως προς την τελική πρόγνωση, ήδη αναδεικνύουν ορισμένα σημαντικά θέματα που θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην τελική ευθεία προς τις εκλογές.

Ας δούμε ορισμένα απ’αυτά:

  1. Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται - παρά τη μείωση της διαφοράς του από τη Ν.Δ. – να είναι το μεγάλο φαβορί αυτής της εκλογικής μάχης.

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΤΙΣ ΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ Δήλωση του Ζαχαρία Ζούπη , δημοτικού συμβούλου Κερατσινίου – Δραπετσώνας

ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΤΙΣ ΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Δήλωση του Ζαχαρία Ζούπη , δημοτικού συμβούλου Κερατσινίου – Δραπετσώνας

Σ΄ολο το τελευταίο διάστημα αλεπάλληλα δημοσιεύματα με εμφανίζουν ως πιθανό η σίγουρο υποψήφιο Βουλευτή στις ερχόμενες Εκλογές . Οφείλω να ενημερώσω , ότι πράγματι είχα συζητήσει με ένα φίλο και γνώριμο από τα παλιά , τον Σταύρο Θεοδωράκη ο οποίος μου έκανε την τιμητική πρόταση να συμμετέχω στο ψηφοδέλτιο του ΠΟΤΑΜΙΟΥ στην Β’ Πειραιά . Είναι γεγονός ότι η πρόταση με προβλημάτισε ιδιαίτερα , θεωρώντας ως ενδιαφέρουσα , σημαντική και θετική την προσπάθεια αυτού του νέου πολιτικού μορφώματος .
Ωστόσο , θέλω να αποσαφηνίσω ,ότι επέλεξα να μην είμαι υποψήφιος .Δεν μου το επιτρέπουν οι αυτοδιοικητικές υποχρεώσεις μου αυτή την στιγμή , οι προσωπικές και επαγγελματικές προτεραιότητές μου . Ευχαριστώ τον Σταύρο για την πρότασή του και του εύχομαι κάθε επιτυχία στο δύσκολο εγχείρημά του κόντρα στην λάσπη που έχει δεχτεί , την ανιστόρητη πόλωση , τον φανατισμό και τον λαικισμό που κυριαρχεί .

Ελπίζω γενικότερα , οι εκλογές να δώσουν την δυνατότητα να προχωρήσει η χώρα μας με σχέδιο, συγκεκριμένες προτάσεις , αντιμετώπιση των οξυμένων κοινωνικών προβλημάτων ,σε μια νέα πορεία με ελπίδα ,αυτοπεποίθηση και κλίμα εθνικής συννενόησης για την αντιμετώπιση της κρίσης . 

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Πάμε πια για Εκλογές! Ήρθε η ώρα της αλήθειας ! Δεν αφήνουν τώρα όλοι τα παραμύθια;

Πάμε πια για Εκλογές! Ήρθε η ώρα της αλήθειας !
Δεν αφήνουν τώρα όλοι τα παραμύθια;

Η Βουλή διαλύθηκε και οι εκλογές ορίστηκαν. Όλα καλά κατά κάποιους. Όλα καλά, όλα ανθηρά… Είναι πολύ χαρούμενοι από την εξέλιξη και τουλάχιστον ανθρώπινα στεναχωριέμαι όταν σκέφτομαι ότι μπορεί να παγώσει πολύ σύντομα το χαμόγελο στα χείλη τους. Στην πολιτική ΠΟΤΈ μην λες ΠΟΤΈ. Το θέμα είναι να μην παγώσει το χαμόγελο στα δικά μας χείλη από αυτά που θα δούμε θα ακούσουμε και προπάντως, θα ζήσουμε. Τέλος πάντων. Μην τα κουράζουμε και πολύ. Ας περάσουμε στην ουσία. Σε αυτή την πορεία  προς τις εκλογές έχουν χρέος όλα τα Κόμματα να παρουσιάσουν με σαφήνεια τις θέσεις τους για το μέλλον της χώρας, για το τι θα πράξουν, αλλά και τι δεν θα πράξουν. Πριν από όλα όμως, καλό είναι να αφήσουν τα παραμύθια. Οι πολίτες δεν μπορούν να ψηφίσουν δε καθεστώς ούτε τρομοκρατίας ,ούτε ψεύτικων ελπίδων ,ούτε σε κλίμα ψεύτικης σιγουριάς ,ούτε σε κλίμα ανασφάλειας  . Αυτό θα οδηγούσε σε μια γενικευμένη αποσταθεροποίηση  την επομένη μέρα ανεξαρτήτως αποτελέσματος .

Αξίζει απάυτή την άποψη να θυμηθούμε την πορεία που μας οδήγησε στις εκλογές  και το τι ακούστηκε σάυτό το διάστημα .

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΝΑΤΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΝΟΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΥ

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΝΑΤΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΕΝΟΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΥ

                                         Του Ζαχαρία Ζούπη

Το 2014 ήταν μια χρονιά σχεδόν τραγική για τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Η πρόσφατη δημοσιοποίηση της πρόθεσης του Γιώργου Παπανδρέου να ιδρύσει Κόμμα αποτελεί άλλο ένα δείγμα, το τελευταίο χρονικά, όχι απλά μιας παθογένειας, αλλά ενός καρκίνου που κάνει διαρκώς μεταστάσεις. Θα έλεγα ότι ήταν το δεύτερο κορυφαίο σύμπτωμα  αυτής της θανατηφόρας πορείας. Το πρώτο ήταν η συνειδητή προσπάθεια συριζοποίησης και η ουσιαστική διάλυση της ΔΗΜΑΡ, το συνειδητό αυτό πολιτικό έγκλημα του Φώτη Κουβέλη για να κάνει άραγε τι; Μόνο ο ίδιος γνωρίζει και για αυτό ποτέ δεν έκανε την στοιχειώδη αυτοκριτική του .Θα περάσουν οι μέρες και οι μήνες και όλα θα φανούν βέβαια. Ελπίζω να μην αποδειχθεί ότι όλα έγιναν για να γίνει ο κ. Κουβέλης Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Προς το παρόν , ένα κόμμα που εξέφρασε μια άλλη λογική στον «έξαλλο κόσμο της Αριστεράς του δήθεν » , έφτασε στο σημείο να παζαρεύει μερικές υποψηφιότητες στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα να διαφωνεί με αυτό το « αριστερό ρεύμα » του Π. Λαφαζάνη και καλά κάνει.

Δύο ηγέτες λοιπόν, δύο εγκληματικές για τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς πρωτοβουλίες- επιλογές. Και παράλληλα ένα ΠΑΣΟΚ που αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται, με ένα ηγέτη προτελευταίο σε δημοφιλία , με τελευταίο τον Νίκο Μιχαλολιάκο της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, δίχως συνολική στρατηγική πέραν της διάστασης επιβίωσης ενός αριθμού κυβερνοστελεχών. Δίχως συνείδηση του τέλους του ιστορικού του κύκλου. Στις Ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ κατέβηκε ενταγμένο στο μετωπικό σχήμα της ΕΛΙΑΣ. Ξαφνικά η ΕΛΙΑ έγινε μια ομάδα, το ΠΑΣΟΚ ξανά ΠΑΣΟΚ (υποτίθεται) και το σχήμα καθόδου στις εκλογές ονομάζεται πια « ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ». Η «Ελιά»; Είναι πια συνιστώσα του νέου εκλογικού σχήματος. Γελοιότητες. Κινήσεις με απόφαση του ΕΝΟΣ και με μόνη στόχευση την διευθέτηση ρόλων κάποιων στελεχών. Αλλαγές « ταμπέλας» δίχως νόημα. Ο κόσμος του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ στο περιθώριο, περιμένοντας πότε και τι θα αποφασίσει ο «μεγάλος τιμονιέρης». Μιλάμε για μεγάλη τραγωδία.

Κι όμως, υπήρχαν μεγάλα περιθώρια να συγκροτηθεί ένας ισχυρός φορέας μιας σύγχρονης Κεντροαριστεράς με νέα πρόταση για την χώρα με νέες ιδέες ,επαναπροσδιορισμούς και νέα πρόσωπα και η στιγμή ήταν μετά τις Ευρωεκλογές, αμέσως μετά.

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ

Όλα δείχνουν ότι οδεύουμε ταχύτατα για πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Η συγκέντρωση των 180 ψήφων για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας φαντάζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας και σε τελευταία ανάλυση, φαίνεται και ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς ουσιαστικά θέλει πια εκλογές. Το Πολιτικό Σύστημα θα αποδείξει για άλλη μια φορά την πλήρη ανευθυνότητα του απέναντι στην πορεία της χώρας. Δύσκολα μπορεί να γίνει κατανοητό γιατί δεν θα μπορούσαν να συμφωνήσουν όλοι στους εξής άξονες: Συναινετική εκλογή του Προέδρου- Δρομολόγηση διαδικασιών αναθεώρησης του Συντάγματος- Αλλαγή Εκλογικού Νόμου- Διασφάλιση χρηματοδότησης της χώρας- Συνέχιση της διαπραγμάτευσης από «εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης» και μετά το Καλοκαίρι συμφωνημένη ημερομννία πραγματοποίησης Εκλογών. Το Πολιτικό Σύστημα και ειδικά οι πρωταγωνιστές του νέου δικομματισμού, θα αποδείξουν για άλλη μια φορά, ότι το βασικό που τους ενδιαφέρει θα είναι η εξουσιολαγνεία, η ανάγκη συντήρησης της όποιας συσπείρωσης τους , της μαχητικότητας των δυνάμεών τους και βέβαια της αίσθησης ότι «έρχεται η ώρα μας» . Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Προχωράμε σε ένα κλίμα, με απαράδεκτες καταγγελίες, με στοιχεία τυχοδιωκτισμού, ψευτιάς , γκεμπαιλισμού και βοθρολογίας. Όποιοι άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου, θα το πληρώσουν. Μην έχει κανείς ψευδαισθήσεις, ότι έτσι κερδίζει πόντους. Όπως στην ζωή, έτσι και στην Πολιτική, ΟΛΑ ΕΔΩ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ. Ελπίζω να το ξανασκεφτούν λοιπόν. Ο τυφλός φανατισμός, ο λαϊκισμός, ο σύγχρονος αυριανισμός θα οδηγήσει σε πολύ άσχημες κοινωνικές διεργασίες.

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Ένα ανίκανο Πολιτικό Σύστημα μας οδηγεί στα βράχια
Του Ζαχαρία Ζούπη

Οι εξελίξεις του τελευταίου εξαμήνου αποτελούν άλλη μια τρανταχτή απόδειξη της ελαφρότητας του Πολιτικού Συστήματος στο σύνολό του. Ενός Πολιτικού Συστήματος που στο πίσω μέρος του εγκεφάλου του έχει μόνιμα την ολική επιστροφή στις «ένδοξες» και «σοσιαλίζουσες» μέρες των μαζικών διορισμών στο δημόσιο, των ρουσφετιών, των παρανομιών ακόμα και στο πως μετρούνται οι προϋπηρεσίες  «υπό μονιμοποίηση» εργαζομένων, των επιδομάτων σε τυφλούς αλά Ζάκυνθο και Χίο και άλλα πολλά και διάφορα στα οποία θριάμβευσε. Ενός πολιτικού συστήματος εθισμένου στη μη τήρηση της νομιμότητας και κανόνων διαφάνειας όταν είναι «για το καλό του λαού», στη μοιρασιά με δανεικά, στην ανευθυνότητα.
Ας πάρουμε το σκηνικό μετά τις Ευρωεκλογές. Η Κυβέρνηση θορυβήθηκε ασφαλώς από το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ που με τη βία είχε συγκεντρώσει το ποσοστό του 2012, μετά από μια διετία επώδυνων μέτρων και παραπέρα ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου. Ζαλισμένη λοιπόν, άρχισε τις πρωτοβουλίες. Πρώτη πρωτοβουλία; Έκανε ένα ανασχηματισμό από τον οποίο βγήκε ποιοτικά χειρότερη Κυβέρνηση, στηριγμένη πια σε περισσότερους λαϊκιστές.Δεύτερη πρωτοβουλία; Παραιτήθηκε παντελώς από κάθε μεταρρυθμιστική ουσία, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι οι Κυβερνήσεις στην Ελλάδα μπορούν να δέχονται να υπάρχουν 1,5 εκατομμύρια άνεργοι, δεν μπορούν – αρχίζει να τρέμει το χέρι τους- όταν είναι να λάβουν μέτρα που διαταράσσουν το σημερινό αρρωστημένο και υπεύθυνο για την χρεωκοπία status. Ούτε τα ελεύθερα επαγγέλματα δεν έχουν απελευθερώσει. 

ΛΟΓΙΑ, ΛΟΓΙΑ, ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΙΠΟΤΑ

Δήλωση επικεφαλής της Δημοτικής Κίνησης Κερατσινίου-Δραπετσώνας "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΡΑ" Ζαχαρία Ζούπη

Η χρονιά τελειώνει, η Δημοτική Αρχή ολοκληρώνει το πρώτο τετράμηνο της και όλα προχωρούν με απελπιστικά αργό ρυθμό. Ενω δε τίποτα δεν προχωράει, ο Δήμαρχος ως καλός συνδικαλιστής δάσκαλος βγάζει ανέξοδα λογίδρια για τους "άλλους δρόμους" που ανοίγει. Δεν είχα καμμία διάθεση τέτοιες ώρες, τέτοιες μέρες να "ανοίξω θέματα", αλλά είμαι υποχρεωμένος γιατί αφορούν σημαντικούς κοινωνικούς χώρους, μα και την ασφάλεια των παιδιών μας. Πιο συγκεκριμένα θα αναφερθώ σε δυο θέματα:
  1. Στο τέλος του έτους λήγει η διορία για την πιστοποίηση καταλληλότητας των Παιδικών Χαρών του Δήμου. Η διορία αυτή είναι καταληκτική και ορίστηκε μετά τον άδικο θάνατο παιδιού στον Δήμο Ελληνικού, πριν δυο χρόνια. Κι όμως. Ακόμα η Δημοτική Αρχή βρίσκεται στην φάση να εξετάζει ποιος θα "τσεκάρει" κατ' αρχήν την κατάσταση των Παιδικών Χαρών. Εν ολίγοις, δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα. Αυτό προκύπτει από τις απαντήσεις που πήρα  σε ερώτησή μου στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου (15/12). Και όχι μόνο αυτό. Δεν έχει οριστεί καν υπεύθυνος Ασφαλείας, ως όφειλε βάσει του Νόμου. Η ανευθυνότητα σ' όλο το μεγαλείο της. Ποιος επωμίζεται λοιπόν την ευθύνη για την κατάσταση  των Παιδικών Χαρών; Ποιος θα επωμιστεί την ευθύνη αν συμβεί κάτι; Γιατί δεν τις σφραγίζει ως οφείλει, μέχρι να διασφαλίσει συνθήκες Υγιεινής και Ασφάλειας; Γιατί τέτοια ολιγωρία; Γιατί δεν εξετάζει τι σκοπεύει να κάνει η Περιφέρεια Αττικής, με βάση ότι έχει κατατεθεί σχετική μελέτη εδώ και μήνες;                                                                                           Λυπάμαι, αλλά είμαι υποχρεωμένος να ενημερώσω ότι σχεδόν όλες, αν όχι όλες οι Παιδικές Χαρές του Δήμου είναι ακατάλληλες για φιλοξενία παιδιών. Το ξέρουν όλοι.  'Οφειλαν επομένως να τις σφραγίσουν, τοποθετώντας ταμπέλες όπου θα αναγράφεται ότι όσα παιδιά μπαίνουν, μπαίνουν με την ευθύνη των γονιών τους! Ας το λάβουν αυτό όλοι και ας καθορίσουν την στάση τους. Τουλάχιστον μέχρι να ξυπνήσει η Δημοτική Αρχή.
  2. Τα γήπεδα της Πόλης συνεχίζουν να έχουν "ρομαντικό φωτισμό". Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε συνάδελφος, οι αθλητές που προπονούνται και παίζουν σ΄αυτές θα έπρεπε να μάθουν "τυφλό σύστημα". Το θέμα έχει αναφερθεί κατ΄επανάληψη στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά η Δημοτική Αρχή και πάλι ολιγωρεί, αναζητώντας "άλλους δρόμους". Μαζί μ' αυτό αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε Προγραμματική Σύμβαση Δήμου-Περιφέρειας για ευρεία παρέμβαση στο γήπεδο Σχιστού, πριν ενάμιση μήνα (!!!) τίποτα δεν έχει προχωρήσει. Όλα πάνε αργά. Απελπιστικά αργά....

Μεγάλα λόγια λοιπόν, ρητορικά ευφυολογήματα και στην πράξη τίποτα. Όπως και για τα όσα συμβαίνουν στον χώρο της Ανάπλασης Λιπασμάτων. Όπως και συμβαίνει και με την λειτουργία των Καλλιτεχνικών και Αθλητικών τμημάτων. Όπως συμβαίνει και με το Εργοστάσιο στου Καχραμάνογλου, όπου το μόνο που θα γίνει, είναι μια Αποθήκη. Όπως για τους Παιδικούς Σταθμούς όπου ακόμα 400 οικογένειες περιμένουν να δουν τι θα κάνουν με τα παιδιά τους.

Λόγια, λόγια, λόγια......
Άραγε αυτός ήταν ο "άλλος δρόμος"; Να μας ζαλίσουν με ανέξοδη και αναποτελεσματική φλυαρία;
Ελπίζω να αφυπνισθούν οι διοικούντες...........

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Για την ανάπλαση της περιοχής των Λιπασμάτων Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΜΑ Σκέψεις με αφορμή τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για το θέμα

Για την ανάπλαση της περιοχής των Λιπασμάτων
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΜΑ
Σκέψεις με αφορμή τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για το θέμα

Λίγες μέρες πριν (Τρίτη 2-12) το Δημοτικό Συμβούλιο Κερατσινίου-Δραπετσώνας συζήτησε επιτέλους για το μείζον θέμα της περιοχής, την ανάπλαση της περιοχής των 640 στρεμμάτων της πρώην Βιομηχανικής Ζώνης Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα. Χρειάστηκαν τρεις μήνες από την ανάληψη των καθηκόντων του από  τον νέο Δήμαρχο και το μόνο που είχε συμβεί μέχρι σήμερα, ήταν ότι συμβολικά το νέο Δημοτικό Συμβούλιο ορκίστηκε στον εν λόγω χώρο για να συμβολιστεί ότι η Ανάπλαση της Περιοχής αποτελεί προτεραιότητα για τη νέα Δημοτική Αρχή. Τώρα, τι προτεραιότητα είναι αυτή, ώστε να χρειάζονται τρεις μήνες έστω για μια συζήτηση, είναι άλλη υπόθεση, αλλά τέλος πάντων. Πάμε παρακάτω, που λένε…

Άλλωστε το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό:
·         Η Δημοτική Αρχή απείχε ουσιαστικά από τις πρωτοβουλίες των μαζικών φορέων της περιοχής σε αυτό το διάστημα. Η συγκέντρωση της 16ης Νοεμβρίου αποτέλεσε αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας φορέων και πρωτοβουλιών πολιτών (π.χ. Επιτροπή για τη δική μας Ανάπλαση, ΤΕΡΨΗΧΩΡΟΣ, κα). Το Δημοτικό Συμβούλιο δε συζήτησε καν την στήριξή της και η Δημοτική Αρχή απλά παραβρέθηκε.
·         Η κοινή Επιτροπή Δήμου – Περιφέρειας δε φαίνεται να έχει αποδώσει κάτι.
·         Όλα αυτά συμβαίνουν όταν ο νέος «άρχοντας» της περιοχής της Ανάπλασης συνεχίζει κανονικά τις δραστηριότητες του και μάλιστα τις επεκτείνει με πολλά ερωτηματικά ως προς τη νομιμότητα και ενώ το νέο Ρυθμιστικό και οι «ρυθμίσεις» Μανιάτη ανοίγουν τον δρόμο μάλλον προς αρνητικές εξελίξεις για το τι θα συμβεί στο χώρο.
Εν πάσει περιπτώσει πραγματοποιήθηκε επιτέλους η συνεδρίαση και έγινε μια συζήτηση. Μόνο που αυτή ήταν μάλλον απογοητευτική, τουλάχιστον όσον αφορούσε στην εισήγηση της Δημοτικής Αρχής (που δεν υπήρχε) και τις αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου (που δεν υπήρχαν!). Ο Δήμαρχος περιορίστηκε εισηγητικά σε τρεις βασικούς άξονες θέλοντας να περιγράψει τη «θέση» του, άξονες που τους είχαμε ξανακούσει και στην Ορκωμοσία.

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Το μέλλον ανήκει σ΄αυτούς που πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων και των προτάσεών τους και όχι σε όσους είναι εθισμένοι στην πόλωση , την ένταση, την ενοχοποίηση κάθε διαφορετικής άποψης .

Zαχαρίας Ζούπης: Το καφενείον Η ΕΛΛΑΣ

Η αποσυνθετική παρακμή και ο διαχωρισμός των Ελλήνων σε μνημονιακούς και αντι-μνημονιακούς και η αδυναμία συνεννόησης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της χώρας

Το καφενείον η Ελλάς… Αυτό τραγουδούσε η Μελίνα Μερκούρη και ένα γήπεδο φώναζε συνθήματα για τη χούντα, για την εθνική ανεξαρτησία, για τους αμερικάνους. Δέστε «τα τραγούδια της φωτιάς» να θυμηθείτε. Ήταν οι πρώτες μέρες της Μεταπολίτευσης. Άλλο κλίμα, άλλη ανάταση, άλλη πεποίθηση ότι θα φτιαχτεί επιτέλους μια Ελλάδα σύγχρονη και δημοκρατική, μια χώρα με ανάπτυξη, μακριά από τα χουντοφασιστικά πρότυπα, αλλά και τα πρότυπα της προχουντικής περιόδου, μακριά από τα πρότυπα των μαυρογιαλούρων, των ρουσφετιών, της μίζας.
Τέσσερις δεκαετίες μετά, αυτό που έμεινε από το τραγούδι είναι ο τίτλος και βέβαια το «περάστε κόσμε». Η κρίση δεν φαίνεται να οδήγησε ούτε σε ίχνος εθνικής αυτογνωσίας. Πέντε χρόνια κρίση και ακόμα δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε ούτε καν για τις αιτίες που οδήγησαν στην κρίση. Ο καθένας δίνει όποια εξήγηση γουστάρει και προτείνει ασφαλώς ότι μπορεί να φανταστεί. Στην Ελλάδα άλλωστε, είσαι ό,τι δηλώσεις. Συνταγματολόγος, γιατρός, σεισμολόγος, πολιτειολόγος και βάλε. Η Ελλάδα στα κάθε είδους καφενεία αναστενάζει. Κουβέντα για το πελατειακό κράτος, για την χρόνια παρασιτική λειτουργία του κράτους , την παροχολογία που είναι πανταχού παρούσα μαζί με τη συνωμοσιολογία (θυμηθείτε τους ψεκασμένους, θυμηθείτε ότι όλο το σύμπαν συνωμότησε μαζί με κάποιους «δοσίλογους» ενώ ήταν όλα μια χαρά στην Ελλαδάρα μας). Κουβέντα για τη λειτουργία του συνόλου του πολιτικού συστήματος, προεξεχόντων βέβαια των κομμάτων εξουσίας, αλλά ενεργότατα συμμετεχόντων και των κομμάτων που συμπλήρωναν τον μεταπολιτευτικό πολιτικό χάρτη και διαδραμάτιζαν σημαντικότατο ρόλο ιδιαίτερα στην Αυτοδιοίκηση, το Συνδικαλιστικό Κίνημα, τα Πανεπιστήμια, ακόμα και τα Μέσα Ενημέρωσης των μιντιοκρατών. Κουβέντα για τις αντιλήψεις, τις συμπεριφορές, τις νοοτροπίες που συνέθεσαν ένα τρόπο ζωής στηριγμένο στην κατανάλωση, την έλλειψη κάθε δημιουργικότητας, στην κοροϊδία του ενός προς τον άλλο και στο δόγμα «όλα γίνονται». Κουβέντα για το έγκλημα.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Δεν βλέπω κανένα «άλλο δρόμο» από τον νέο Δήμαρχο

Μια εφ΄ολης της ύλης συνέντευξη του Ζαχαρία Ζούπη  στον Στέλιο Μανουσάκη

Πάνω από πέντε μήνες από τις τελευταίες Δημοτικές Εκλογές, ο Ζαχαρίας Ζούπης μιλάει για όλα: Για τα πρώτα συμπεράσματα που εξάγει από τη δίμηνη πορεία του νέου Δημάρχου και το τι συνέβη στις εκλογές. Για το πώς βλέπει τις προοπτικές του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας. Μετά από καιρό όμως, μιλάει και για την κατάσταση της χώρας, τα αδιέξοδα που βλέπει και τους τρόπους υπέρβασής τους. Έχοντας να μιλήσει καιρό για τις πολιτικές εξελίξεις, μιλάει σαν χείμαρρος. Είτε συμφωνεί κανείς, είτε διαφωνεί μαζί του , θα συμφωνήσει ότι οι απόψεις του έχουν ενδιαφέρον.




Συμπληρώθηκαν πια δύο μήνες θητείας του νέου Δημάρχου Χρήστου Βρεττάκου. Μια πρώτη εκτίμηση;
Δύο μήνες είναι πολύ μικρό διάστημα για να σπεύσει κάποιος να κάνει ολοκληρωμένες εκτιμήσεις και να διατυπώσει ασφαλή συμπεράσματα. Εγώ και η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ συνολικά έχουμε τηρήσει μια στάση υπεύθυνης, προγραμματικής αντιπολίτευσης δίνοντας βάρος σε προτάσεις αναβάθμισης της λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου, του οποίου είχε καταρρακωθεί το κύρος το προηγούμενο διάστημα και αντιμετώπισης των σοβαρότατων προβλημάτων που έχει η πόλη μας. Πάντως θα ήθελα να επισημάνω δύο κατ’αρχήν διαπιστώσεις:
ΠΡΩΤΟΝ: Είναι έκδηλα τα στοιχεία της απειρίας, της προχειρότητας και του ερασιτεχνισμού. Ελπίζω να ξεπεραστούν, αλλά στις μέρες μας που η Αυτοδιοίκηση έχει να αντιμετωπίσει μια σειρά δυσκολίες και μια σειρά προβλήματα, χρειαζόταν μια πιο έμπειρη Δημοτική Αρχή που να ξέρει να πιάσει το τιμόνι και να το στρέψει σε μια νέα, δημιουργική, αναπτυξιακή πορεία.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ο «ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» όπως ονομάζεται η παράταξη του Δημάρχου δε φαίνεται να ακολουθεί κάποιο «άλλο», κάποιο διαφορετικό δρόμο. Αν διαβάσει κανείς τις προεκλογικές διακηρύξεις του θα καταλάβει ότι σταδιακά απομακρύνονται απ’αυτές και ακολουθούν την πεπατημένη. Κατάγγελναν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και τριπλασίασαν τον αριθμό συμβασιούχων στον Οργανισμό Εσωτερικής Υπηρεσίας. Κατάγγελναν τις Δημοτικές Επιχειρήσεις και διατηρούν το αμαρτωλό Κ.Ε.Κ. του Δήμου. Έφεραν προς ψήφιση το Τεχνικό Πρόγραμμα του Τζανή, χωρίς καμία νέα ιδέα. Δε βλέπω κάποιο όραμα ή σαφείς αναπτυξιακούς στόχους. Είναι χαρακτηριστικό, ότι στο Εργοστάσιο Καρχαμάνογλου που απέκτησε πριν 10 χρόνια ο Δήμος, πάνε     να      φτιάξουν…Αποθήκη!
Τέλος, νομίζω ότι έχουν μια ιδιόμορφη αντίληψη για τη νομιμότητα, ξεχνώντας ότι η Αυτοδιοίκηση είναι βαθμίδα Διοίκησης στο πλαίσιο ενός ενιαίου Κράτους. Ξεχνώντας ότι οι νόμοι δεν εφαρμόζονται ΟΤΑΝ και ΑΝ μας αρέσουν και ότι οι Δήμοι δεν είναι τσιφλίκια. Θα δούμε πάντως… Έχουμε μπροστά μας πέντε ολόκληρα χρόνια.


Θέλω καιρό να σας ρωτήσω: Σας θεωρούσαν φαβορί για τη θέση του Δημάρχου. Πως εξηγείτε την άσχημη εκλογική επίδοσή σας;
Κατ’αρχήν θα πω το αυτονόητο: Φαίνεται εκ του αποτελέσματος ότι δεν έπεισα, δεν πείσαμε την κοινωνία. Τώρα το γιατί, θέλει πολύ μεγάλη συζήτηση. Ωστόσο, όλοι ζήσαμε το τι έγινε. Αντιμετώπισα δύο συνδυασμούς στα ίδια «χωρικά ύδατα» που άντλησαν δυνάμεις από τις δυνάμεις που προσανατολίζονταν προς την ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ. Ειδικά ο ένας κατέβηκε στο παρά πέντε, συνασπίστηκαν μαζί του και οι «πέτρες», πήγε άσχημα και τώρα ο επικεφαλής του… απλά μας άφησε για ακόμα μια φορά! Σα να κατέβηκε μόνο και μόνο για να φράξει το δρόμο μας.
Αναρωτιέμαι. Πως αισθάνονται άραγε τα στελέχη που τον στήριξαν; Πως αισθάνονται οι ψηφοφόροι του; Βέβαια, σε δημοκρατία ζούμε. Ο καθένας έχει δικαίωμα να ζητήσει την ψήφο των πολιτών. Κρίνεται στην κάλπη. Κρίνεται όμως και μετά.
·        Η κομματικοποίηση των Δημοτικών Εκλογών εμπόδισε κι άλλες πιο πολυάριθμες δυνάμεις από τα αριστερά, να ψηφίσουν τον ανεξάρτητο συνδυασμό μας. Όταν στις Ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε 38%, δεν ήταν και συγκλονιστικό ο Χ.Βρεττάκος να εισπράττει μόλις 18%. Ισχυρίζομαι, ότι ένα τμήμα αυτού του 18% σε άλλες συνθήκες θα μας ψήφιζε.
·        Έχω την εκτίμηση, ότι στοχοποιηθήκαμε από μεγάλα συμφέροντα. Είμαι ο μόνος που κατήγγειλα δημόσια και ανοικτά τον «νέο ιδιοκτήτη» του χώρου των Λιπασμάτων. Τώρα, οργανώνονται εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις για το πισωγύρισμα στις χρήσεις γης στην περιοχή. Τότε, σιωπούσαν όλοι. Λέτε αυτό για παράδειγμα να μην είχε κόστος στην προσπάθειά μας;
Τέλος, ας μην ξεχνιόμαστε. Κατέβηκαν επτά συνδυασμοί, με 700 περίπου συνολικά υποψήφιους δημοτικούς και τοπικούς συμβούλους. Η διαφορά μεταξύ πρώτου και της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ είναι περίπου 3000 ψήφοι. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι με 3-4 ακόμα πιο «δυνατούς» υποψηφίους κάλυπτες τη διαφορά. Όλα δηλαδή ήταν ρευστά μέχρι την τελευταία στιγμή. Αν σας πω ποτέ με ποιους είχα συμφωνήσει να συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιό μου, θα καταλάβετε πόσο πιο ευρύ και ισχυρό θα ήταν το ψηφοδέλτιο. Ωστόσο, εμποδίστηκε αυτή η εξέλιξη με κάθε τρόπο. Τώρα, πάμε παρακάτω…
Εντάξει. Πάμε παρακάτω. Που δηλαδή;
Κοιτάξτε. Έχω ιστορία κοντά 25 χρόνια στην Αυτοδιοίκηση. Δεν είμαι ούτε τυχοδιώκτης, ούτε τυχάρπαστος. Δεν κατέβηκα υποψήφιος για πλάκα, ούτε για άλλες σκοπιμότητες. Έχω και έχουμε όλοι όσοι συμμετείχαμε στην προσπάθεια το χρέος να εκπροσωπήσουμε σοβαρά, υπεύθυνα, αποτελεσματικά τους χιλιάδες πολίτες που μας προτίμησαν, που μας έδειξαν εμπιστοσύνη. Έχω και έχουμε το χρέος να παρέμβουμε με ιδέες και προτάσεις για μια θετική πορεία της πόλης, για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των προβλημάτων των πολιτών. Αυτό κάνουμε και θα κάνουμε με σταθερότητα. Διευρύνοντας ταυτόχρονα τα όρια της απήχησής μας και των συμμαχιών μας. Δρώντας καταλυτικά για τη δημιουργία ενός νέου, πιο ισχυρού, σύγχρονου και δυναμικού πλειοψηφικού πόλου. Έχουμε μπροστά μας πέντε χρόνια για να εργαστούμε για τους πολίτες και την κοινωνία, μεθοδικά, σοβαρά, απαιτητικά. Οι αρχές που θα μας οδηγούν είναι: Ανάπτυξη-κοινωνική ευαισθησία-νομιμότητα-διαφάνεια-σεβασμός στον πολίτη-αλήθεια.

Έχετε καιρό να μιλήσετε ακραιφνώς πολιτικά, αν και η πορεία σας χρόνια πριν προδιέγραφε μάλλον περισσότερο για ενασχόληση με την κεντρική πολιτική σκηνή, παρά με την Αυτοδιοίκηση.
Πάτε χρόνια πίσω. Με την Αυτοδιοίκηση ασχολούμαι από το 1990, όταν αποδέχτηκα την πρόταση του Δημήτρη Σαράφογλου και συμμετείχα τότε για πρώτη φορά ως υποψήφιος σε ψηφοδέλτιο που στήριξαν το ΠΑΣΟΚ και ο ενιαίος τότε Συνασπισμός. Ήμουν τότε Γραμματέας του Συνασπισμού και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του έχοντας μια ολόκληρη πορεία στο κίνημα της νεολαίας και στο χώρο της Αριστεράς. Έκτοτε άλλαξαν πάρα πολλά θα έλεγα ότι αν και κατά διαστήματα είχα ενεργή συμμετοχή σε διάφορα πολιτικά εγχειρήματα (εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, προσπάθειες για τη συγκρότηση μια σύγχρονης Κεντροαριστεράς κ.α.), λειτουργούσαν πάνω μου δύο ροπές. Από τη μία υπήρχε ένα πολιτικό σύστημα που με απογοήτευε και με «έδιωχνε» και από την άλλη μια Αυτοδιοίκηση που πίστευα ότι μπορεί να δείξει ένα άλλο πρόσωπο όσον αφορά τη διαφάνεια, τη δημιουργικότητα, την αποτελεσματικότητα στην επίλυση των προβλημάτων των πολιτών και της κοινωνίας. Έτσι δενόμουν όλο και περισσότερο με την Αυτοδιοίκηση, πιστεύοντας στην πορεία, ότι θα μπορούσα να βοηθήσω σε μια άλλη πορεία της πόλης και ως Δήμαρχος. Γι αυτό άλλωστε και ήμουν υποψήφιος Δήμαρχος. Γι αυτό και ηγήθηκα, όπως και ηγούμαι της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ.
Ασφαλώς, όσον αφορά στα τελευταία τρία χρόνια, σιώπησα πολιτικά. Από τη μία έβλεπα ότι δε θα έπαιζε κανένα ρόλο μια τοποθέτησή μου για την πορεία της χώρας, την Κρίση, τα Μνημόνια, την Κεντροαριστερά. Από την άλλη ήθελα να ηγηθώ, όπως και ηγήθηκα ενός ανεξάρτητου συνδυασμού και ήθελα να δείξω ότι σέβομαι ως επικεφαλής τη διαφορετικότητα των δυνάμεων που θα συμμετείχαν σ’αυτόν.
Ε!!! Δε λέω και ότι θα σιωπήσω δια παντός (χαμογελώντας). Άλλωστε βρισκόμαστε σε πολύ οριακές στιγμές για τη χώρα και ο καθένας οφείλει να δει τις ευθύνες του. Άλλωστε, ήταν και είναι γνωστό ότι ανήκα και ανήκω στο χώρο των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς, του εκσυγχρονισμού και της υπέρβασης και πιστεύω πριν απ’όλα στην κοινή λογική.

Μου κάνει εντύπωση ότι δεν αναφερθήκατε καθόλου στο ΠΑΣΟΚ.
Δεν κρύβομαι κύριε Μανουσάκη. Αποχώρησα από τον Συνασπιχμό το 1993, πορεύτηκα μόνος για χρόνια και εντάχθηκα στο ΠΑΣΟΚ όταν ο Κώστας Σημίτης μίλησε για το τρίπτυχο Επανίδρυση ΠΑΣΟΚ – Κεντροαριστερά – Εκσυγχρονισμός. Τελικά δεν έγινε τίποτα από αυτά και το πλήρωσε κατά τη γνώμη μου και το ΠΑΣΟΚ και η χώρα και βέβαια και ο Σημίτης, που τώρα τον υβρίζουν όλοι, ενώ κατάφερε να δώσει παράταση ζωής και στο ΠΑΣΟΚ και στο Πολιτικό Σύστημα, ενώ ενέταξε τη χώρα και την Κύπρο στην ΟΝΕ. Θυμίζω απλά προς διάφορους δήθεν αριστερούς ότι τότε,  πολλοί από αυτούς ήταν στο ΠΑΣΟΚ και υποστήριζαν με μένος ως «αριστερή πρόταση» τον Άκη Τσοχατζόπουλο! Τώρα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να ξεχαστούν αυτά, όπως και ότι το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε στο ναδίρ του «τις μέρες του Ωνάσειου», τότε που κυβερνούσε τη χώρα η Μιμή ελέω Α.Παπανδρέου και βοηθούμενης φίλων της, όπως ο σημερινός «αντισυστημικός» Λάκης Λαζόπουλος.
Τέλος πάντων. Αυτά ανήκουν στην ιστορία. Είναι όμως ενδεικτικά της υποκρισίας και του λαϊκισμού που μας έφαγαν ως πολιτικό σύστημα, κοινωνία και χώρα. Ας πάμε στο σήμερα. Κοιτάξτε, δεν αναφέρθηκα στο ΠΑΣΟΚ γιατί πολύ απλά πιστεύω ότι ‘εχει κλείσει τον κύκλο του. Μπορεί να κατέρρευσε άδικα τόσο πολύ εκλογικά, όμως τώρα πια δεν έχει νόημα αυτή η συζήτησης. Λυπάμαι, γιατί αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Ο Κώστας Καραμανλής διέλυσε το Κράτος, διπλασίασε τις δημόσιες δαπάνες, αύξησε κατά 60% το χρέος της χώρας, «ξεχείλισε το ποτήρι», έφερε την κρίση και την πιο οριακή στιγμή έδωσε την «καυτή πατάτα» στον Γιώργο Παπανδρέου. Και όχι μόνο αυτό. Εξασφάλισε τη σιωπή από αριστερά και δεξιά. Ακούτε κανένα να μιλάει για τις ευθύνες του; Μούγκα . Ομερτά… Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Ο Γ.Παπανδρέου  πήρε την « καυτή πατάτα «  και δεν ήξερε τι να την κάνει. Πειραματίστηκε, έδειξε άγνοια των κινδύνων στην Οικονομία και αδυναμία πολιτικών χειρισμών. Τον έριξαν και στη συνέχεια ο Ε.Βενιζέλος παρέλαβε ένα νεκρό κόμμα που και αυτός με τη σειρά του το οδηγεί στα βράχια.
Αυτή είναι η αλήθεια. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλά ένα μικρό κόμμα. Ουσιαστικά πολιτικά πέθανε.

Και η υπόθεση της Κεντροαριστεράς; Οι προσπάθειες να συγκροτηθεί η «Δημοκρατική Παράταξη»;
Παρακολουθώ όλες αυτές τις προσπάθειες με μεγάλο ενδιαφέρον και σεβασμό. Αισθάνομαι πάντως, ότι από αυτό που εγώ τουλάχιστον εννοούσα όταν μιλούσα για Κεντροαριστερά, απέχουμε έτη φωτός. Τι γίνεται σήμερα; Μια βιαστική, πρόχειρη, αγχωμένη προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης κάποιων δυνάμεων. Ασφαλώς κάτι είναι κι αυτό. Δεν είναι όμως αυτό που εγώ αναφερόμουν. Χάθηκε το timing. Χάθηκαν ευκαιρίες. Τώρα, μια σειρά κόμματα, ομάδες, παράγοντες, ηγέτες και ηγετίσκοι προσπαθούν να συνεννοηθούν. Σε ποια βάση; Σε ποια νέα, προωθητική προγραμματισμένη βάση; Για ποια προοπτική; Με ποια πρόσωπα; Για ποιο σκοπό ; Με τι κοινωνικές διεργασίες; Λυπάμαι, αλλά ένας χώρος που θα μπορούσε παρ’όλα όσα έχουν συμβεί να εκφραστεί σύγχρονα, δυναμικά, καταλυτικά για τις εξελίξεις χαροπαλεύει. Χαροπαλεύει με ευθύνες των ηγεσιών που δεν είχαν την τόλμη να κάνουν την υπέρβαση. Κρίμα, γιατί θα το πληρώσει η χώρα.

Αλήθεια, πόσο αισιόδοξος είστε για την πορεία της χώρας;
Μπορεί να λένε ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», αλλά πιστεύω ότι η Ελλάδα κινδυνεύει. Ότι κινδυνεύουμε να πορευτούμε, έτσι, δίχως πρόγραμμα, δίχως ελπίδα.
Κατ’αρχάς ας δούμε τι συμβαίνει. Υπάρχει ένας στρατός με ενάμιση εκατομμύρια άνεργους. Η λέξη Ανάπτυξη αντιμετωπίζεται ως σλόγκαν δίχως περιεχόμενο, στόχους, χρονοδιαγράμματα. Το 94.6% των Ελλήνων έχουν υποστεί μειώσεις εισοδήματος το διάστημα 2010-2013. Το 64.3% των Επιχειρήσεων μείωσε τον κύκλο εργασιών, ενώ το 38.5% έχουν μειώσει το προσωπικό. Το 35% των νοικοκυριών έχει χρέη σε τράπεζες και δημόσιους φορείς. Χρειάζεται να πω κι άλλα; Αυτά τα στοιχεία δε δείχνουν ένα αδιέξοδο; Πάμε λοιπόν παρακάτω: Ποιες είναι οι πολιτικές αντιμετώπισης του τόσο από την Κυβέρνηση, όσο κι από τον ΣΥΡΙΖΑ, που προηγείται στις δημοσκοπήσεις και θεωρώ ότι θα βγει καθαρά πρώτος; Τίποτα. Κάτι αποσπασματικά μέτρα από τη μία, κάτι ιδεολογικά σχήματα και σχέδια επί χάρτου από την άλλη. Άρα; Βγάζετε κανένα θετικό συμπέρασμα για τις προοπτικές αυτής της χώρας
Πάμε παρακάτω; Είναι δυνατόν ποτέ, να περνάει η Ελλάδα τέτοια κρίση και να μην μπορούν, όχι να συνεννοηθούν αλλά έστω να συνομιλήσουν η Κυβέρνηση και η Αξιωματική Αντιπολίτευση; Είναι δυνατόν ακόμα και σήμερα να προτιμούμε τις φιγούρες από τα επιχειρήματα; Τον λαϊκισμό από τη σοβαρή, συγκροτημένη, πανεθνική συζήτηση και συστράτευση; Διαβάστε το τελευταίο Πόρισμα του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής. Λέει εν ολίγοις: Κύριοι, δεν υπάρχει τίποτα για το μέλλον. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο. Προφανώς αυτό το μήνυμα έχει και την Κυβέρνηση, αλλά και όλα τα σημερινά Κόμματα ως αποδέκτες. Ωστόσο, συνεχίζουμε με μια από τα ίδια. Γιατί λοιπόν να είναι αισιόδοξος σε μια κοινωνία χτυπημένη, κατακερματισμένη, ζαλισμένη, όπου οι πολιτικοί ηγήτορές της φέρονται περίπου σαν να νομίζουν ότι ζουν στην δεκαετία του ’80; Εύχομαι να υπάρξει μια εθνική αφύπνιση… Αλλιώς η χαρά του όποιου νικητή στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές, εύκολα θα μετατραπεί σε δράμα του . Πριν απ’όλα για τη χώρα, αλλά και για το νικητή.


Και τι βλέπεις να γίνεται;
Θα σας πω τι νομίζω ότι πρέπει να γίνει. Θα πρέπει λοιπόν: Να εργαστούμε για να ενισχυθούν οι δυνάμεις της κοινής λογικής, της ωριμότητας, του ρεαλισμού, της εθνικής συνεννόησης. Να αντιδράσουμε ως πολίτες και να αναδειχθεί ένα ρεύμα ενάντια στον λαϊκισμό, την παπαρολογία, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα. Να συμβάλουμε σε πολιτικές υπερβάσεις. Να μην επιτρέψουμε την πόλωση και τις πολεμικές ιαχές. Να απαιτήσουμε να μας κάνουν όλοι σαφείς τις προτάσεις τους για το μέλλον και να μην κρύβονται πίσω από θολές διακηρύξεις και υποσχέσεις.Να μην επτρέψουμε τον διχασμό της κοινωνίας από την προσπάθεια να επιβληθεί ένας νέος, κακέκτυπος δικομματισμός. Να ενισχύσουμε δυνάμεις υπέρβασης, δυνάμεις που μπορούν να λειτουργήσουν συγκολητικά και όχι διχαστικά. Να μην μοιράσουμε πολίτες λευκές επιταγές σε κανένα. Να δώσουμε το παρόν όλοι .Οι απογοητεύσεις οδηγούν πάντα σε νέα ξεκινήματα. Διαφορετικά η Ιστορία θα είχε τελειώσει προ πολλού .

Μήπως θέλει να πει κάτι ο «ποιητής»;
Αν είχα κάτι παραπάνω  να πω, θα το έλεγα…

Ένα τελευταίο σχόλιο;
Ελπίζω να μην έρθει η στιγμή που θα αναγκαστούμε να αναρωτηθούμε όπως λέει ο Φ.Νίτσε: «Που είναι ο Θεός, φώναξε ο τρελός. Εγώ θα σας πω. Τον σκοτώσαμε- εσείς κι εγώ. Είμαστε οι φονιάδες του. Αλλά πως κάναμε κάτι τέτοιο;»
Και κάτι ακόμα. Ας μην ξεχνάμε: η αλήθεια δεν είναι αποκλειστικότητα κανενός.